Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jesteś westchnieniem

Arsis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Arsis

Arsis

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Skąpani w słońcu, w pyłkach lata. Na pociętej cieniście parkowej alei. Jesteśmy tutaj.

I jesteśmy, będąc jeszcze.

 

Powiedz mi, mówiąc szeptem. Mów i muskaj czule.

 

Dotykaj palcami twarzy. Dotykaj ustami ust.

 

Mów.

 

I nie przestawaj, albowiem w tym przestaniu nagłym serce boleśnie przestaje bić.

Albowiem w tym nieistnieniu nie ma nic gorszego od śmierci.

 

Więc całuj i zmyślnych nie odrywaj ust.

 

Całuj

i mów.

 

Tutaj, w tkliwym ogrodzie, w pełnej melancholii czerwonych róż.

W kwiatach, w anemonach,

w kosmosie podwójnie pierzastym…

 

W szumie liści i w tym wietrze, co łka.

 

*

 

Otwieram oczy — nie ma ciebie. Zamykam — jesteś.

 

Dotykam ręką tej drżącej na ścianie

poświaty bijącej od stawu.

 

Krew pulsująca w skroniach.

 

Szum.

 

Cała ziemia jest pusta, kiedy nie widzę ciebie.

 

I choćby tak dotknąć, poczuć,

choćby grudkę twojej uśmiechniętej twarzy.

 

Rozrzuconych

na płótnie,

rozwianych włosów.

 

I choćby okryć się niebem, w którym jeden tylko anioł.

 

To moje

o tobie

wyobrażenie.

 

Mąci mi się w głowie, albowiem jesteś powietrzem, które pieści wzdętymi żaglami obłoków.

 

Jesteś westchnieniem

 

Poranną

rosą

na trawie.

 

Drżącą

pajęczyną…

 

Kocham cię…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-03-17)

 

 

 

Edytowane przez Arsis (wyświetl historię edycji)
5
  • Arsis zmienił(a) tytuł na Jesteś westchnieniem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • lensd67
      Cień

      Nastaje poranek.

       

      Wstajesz.

      Obojętnym wzrokiem oglądasz pokój.

       

      Nie ma go.

       

      Wątpisz, czy odszedł.

       

      Myśl Kartezjusza znów wiedzie prym.
      Niestety jesteś.

       

      Jak co dzień omijasz szkło
      z rozbitych luster i butelek.

       

      Musisz iść do pracy.

       

      Zmuszasz ciało do tych samych
      męczących czynności.

       

      W końcu wychodzisz.

       

      Słońce świeci przepięknie,
      lecz Ty myślisz tylko o jednym.

       

      Z zamkniętymi oczami
      ruszasz do samochodu.

       

      On już tam jest.


      Kątem oka widzisz jego mrok
      w odbiciu lusterka.

       

      Ignorujesz go.


      Jedziesz dalej,
      słuchając głośno muzyki.

       

      Nie masz sił,
      a jednak idziesz do biurowca.

       

      Zwyczajny dzień.

       

      Klikanie.
      Stukanie.
      Dźwięki wysyłanych wiadomości.
      Głośne rozmowy telefoniczne.

       

      Wizja kolejnych ośmiu godzin
      Cię przeraża.

       

      Co jakiś czas pytasz sam siebie:
      ,,Czy on wciąż tu jest?"

       

      Znasz odpowiedź.

       

      Jego cisza
      dudni w Twoim umyśle.

       

      Ucisk w gardle
      staje się nie do wytrzymania.

      Wymykasz się z pracy.

       

      Miałeś spotkać się z dziewczyną.
      Boisz się, że nie dasz rady.

       

      Mimo zmęczenia prosisz
      o wcześniejszą godzinę.

       

      Jedziesz.

       

      Spędzasz najlepszy czas od miesiąca.
      A jednak
      nie potrafisz być szczęśliwy.

       

      Z każdą godziną
      On skraca dystans.

       

      Bezszelestnie

      zbliża się do Ciebie.

       

      Próbujesz skupić się na chwili.
      Zapominasz o najważniejszej zasadzie.

       

      Wracasz do samochodu.

       

      Nagle przeszywa Cię
      nieopisany niepokój.

       

      Stoisz na środku placu
      i patrzysz w górę.

       

      Słońce jest idealnie nad Tobą.

       

      Panikujesz.
      Szukasz go wzrokiem.

      Ale już go nie ma.

       

      Nastało południe.

       

      Zapomniałeś o czasie.

       

      Wiesz, że to koniec.

       

      On nie zniknął.

       

      On tylko zmienił miejsce.

       

      On jest w Tobie

       

      I zrobi to,
      do czego został stworzony.

       

      Nie władasz już swoim ciałem.
      Możesz tylko patrzeć.

       

      Twoja ręka
      powoli sięga do aktówki.

       

      Dobrze wiesz,
      co to oznacza.

       

      Czujesz chłód metalu.

       

      Wyciąga broń.

       

      I...

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...