Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

O czym szumią drzewa 

Pod twoimi oknami? 

Wiesz? 

 

Może szumią

Płaczem z domu

Co echem się niesie 

I przeciska przez liście

Nasilając twój odwieczny lęk...?

Przed życiem...

 

Wiesz kto u ciebie tak lamentuje? 

A może to ty...? 

Z oddali słychać szloch...

Nie...? 

Zaprzeczasz gwałtownie - 

"To odgłos rozkrzyczanych mew..."

 

O czym szumi wiatr 

Otulając dom? 

Znudzony twoim zmęczeniem 

Gdy ciągle idziesz wbrew...

Wiesz o czym szumi wiatr

Gdy nie robi sobie nic

Z murowanych granic 

W domu 

W którym mieszkasz ty...? 

 

O czym myślisz 

Układając znużone ciało do snu? 

O tym co minęło 

Z ptasim śpiewem 

Szumem wiatru...

O tym co za tobą już...? 

 

 

 

 

 

Opublikowano

@Ewelina Masz bardzo poetycką duszę.

Wiesz o tym...

Jesteś "skazana" na pisanie wierszy :)

 

P.S.  Warsztatu nie oceniam, bo nie jestem specjalistą w tej dziedzinie.

Zresztą, ciągle się go doskonali.

I ciągle jest za mało...

Nie wiem, czy którykolwiek z wybitnych poetów był w pełni zadowolony ze swojej twórczości.

Opublikowano

@Cor-et-anima dziękuję :)

masz w zupełności rację, nigdy nie jest na tyle dobrze, żeby nie mogło być lepiej. A chęć nanoszenia zmian, poprawek do tekstów to prawdziwa zmora :) 

Nie pozostaje nic innego jak tylko nauczyć się z tym żyć i oswoić tego "potwora" ;) 

Pozdrawiam serdecznie 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta nie wierzę w twoją pogodę
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        To chyba zależy od poczucia własnej wartości. Kiedy człowiek nie ma kompleksów i zdrowe podejście do siebie, to na różne swoje doświadczenia nie patrzy przez pryzmat ataku i obrony. Nie musi udowadniać całemu światu, a przy okazji gdzieś tam wewnętrznie, sobie samemu, że nie jest zły, ułomny... Nasze uczynki (bo to jest przecież manifestacja prawdy o nas) nie są nami. Wszędzie dobrze jest widzieć pole do zmiany, a jednocześnie pozostać ze sobą samym w dobrej relacji, czyli takiej, w której się ciągle uczymy. Wtedy chyba nie ma tego problemu "bólu" spowodowanego prawdą,  bo ona nas nie odsłania, nie demaskuje,nie powie nam nic, czego byśmy o sobie nie wiedzieli :) @Berenika97 Prawda prowadzi do kluczowego pytanie - co ja z tym dalej zrobię? Z odkryciem tych trudnych znaczeń, z rozczarowaniem (sobą? innymi?). Dla mnie też jest trochę kozłem oporowym, bo dalej nie ma drogi, jest powrót do życia, ale już ze zmienioną percepcją siebie, emocji, faktów...
    • @Berenika97     Bereniko, dziękuję Ci za to czytanie , które nie tylko analizuje, ale naprawdę wchodzi w strukturę tekstu i zostaje w nim   na chwilę dłużej.   Twoja uważnosć jest czyms  rzadkim : nie zatrzymujesz się na powierzchni obrazu, tylko dotykasz jego nerwu.   bardzo cenię to, że potrafisz zobaczyć w wierszu przestrzeń, w której lęk ma własną biologię, a metafora oddycha jak realne ciało .   to dla mnie ogromny przywilej być czytanym w ten sposób - bez pospiechu, bez uproszczeń, z   intelektualną precyzją i wrażliwością.   Twoja interpretacja nie domyka tekstu, lecz go otwiera, a to jest najwyższa forma rozmowy z wierszem. dziękuję Ci za ten wysiłek i obecność.   bardzo Ci dziękuję Nika.  
    • @Dark_Apostle_ Kurde, no super !!!!!
    • @Berenika97 pięknie , osłoniłaś oceanem to co niepoznane
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...