Czemu

[Ewelina]

Czemu przestałam wierzyć 

Że los kiedyś mi się odmieni

Że liście przestaną w oczach mych żółknąć

A trawa zacznie na nowo zielenią się mienić

 

Czemu przestałam śnić o pięknym świecie 

Na niby wciąż chodzę po bezkresnej ziemi

I uśmiech mój nie jest prawdziwy

I nie jest też jak ptaków śpiewy

 

Czemu mając dwadzieścia lat

Wciąż na przeszłość oglądam się 

To nie ten czas by z kolan powstać? 

To nie ten czas - uwolnić ściśniętą pięść?

 

Czemu przestałam wierzyć w poranne słońce 

I wdzięk szarego wróbla, co pije błyszczącą rosnę 

 

Czemu uparcie przez palce na niebo patrzę 

Bojąc się jego błękitu 

I myślę że jeśli szczęście - to nie na zawsze

I myślę, że dobry czas jeszcze nie nadszedł 

 

Z niedowierzaniem na przyszłość patrzę

 

Czemu...

 

 

 

Umieszczam wiersz na swoim profilu zgodnie z sugestiami

@staszeko i @walvit 

I jednocześnie dziękuję im serdecznie za przychylne komentarze

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lubię odpowiadać na pytania zawarte w wierszach.
Może to być spowodowane niskim stężeniem serotoniny w przestrzeni międzysynaptycznej. Po terapii lekami z grupy SSRI, niektórym mija jak ręką odjął i bardzo żałują, że nie zrobili tego wcześniej.
Warto spróbować. Po co się niepotrzebnie męczyć.

 

Nie zawsze pomaga, ale grup antydepresantów jest znacznie więcej. Niewiele jest osób całkowicie lekoopornych.
Może to mało poetycki komentarz, ale nie zaszkodzi czasem i tak napisać.
A wiersz jak zawsze u Ewelinki bardzo ładny i równie smutny.

 

Edytowane 21 Stycznia 2023 przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)

[A-typowa-b]

@Ewelina ja nie wiem dlaczego. Ale ponownie z przyjemnością przeczytałam. 

[Ewelina]

@A-typowa-b dziękuję, bardzo się cieszę, że do Ciebie przemówił ten tekst. 

Ps. Ja też nie wiem dlaczego tylu ludzi jest smutnych wokół, choć  powodów do radości jest tyle samo ile do smutku...a niektórzy uporczywie widzą tylko smutki....i to dopiero jest smutne. 

Pozdrawiam serdecznie