Napijesz się ze mną kawy?

[Ewelina]

Jedzie pociąg ekspresowy

Z miejscowości A do miejscowości B

Zatrzymuje się w połowie trasy

Wysiadam o nic nie pytając

Na stacji Wszędzie wysiadam

Przy peronie Tutaj 

Stoję miękko 

I wokół nikogo 

Żywej duszy 

Przy peronie Tutaj...

Pociąg pędzi dalej

Tu i ówdzie słychać trzask

A w nozdrzach czuję duszące opary silnika i smołę

Chociaż nie wiem skąd 

 

Z oddali nadciąga kolejny pociąg

Z czerwonymi wagonami

A ja czekam 

Przy peronie Tutaj 

I w górę głowę zadzieram 

Liczę puchate obłoki 

 

Słyszę że się do mnie zbliża chytrze 

Jak wąż boa zakręca przy zwrotnicy

Sunie ekspresowo przebiegła maszyna

Po szynach trze ostro 

Aż iskry przestrzeń tną na kawałki

 

Czyha na mnie ten smok olbrzymi

Zwalnia żeby mnie połknąć w pośpiechu 

Oddalam się bezpiecznie na pobliską łąkę

Prawie ospale ale wystarczająco szybko

Żeby się wywinąć żelaznej paszczy 

Niebo i obłoki oglądam dalej

 

Jestem na stacji Wszędzie 

Przy peronie Tutaj 

Napijesz się ze mną kawy? 

 

Edytowane 14 Stycznia 2023 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

@Ewelina

Dobrze, że Cię nie połknął ten czerwony pociąg... mnie się kojarzy z komunizmem, ale może być jakikolwiek inny izm.
Któryś z tych, co porwały już miliardy w ciągu historii ludzkości.
Lepiej siedzieć na łące i bujać w obłokach.
A co do kawy to nie pije. Ale pewnie znajdą się inni chętni.

 

 

[Ewelina]

@Rafael Marius ten wiersz to wyraz tęsknoty za harmonią, spokojem, których tak brakuje w dzisiejszym świecie pełnym zgiełku i prędkości. 

Jeśli nie kawa to może być herbata :) 

Pozdrawiam serdecznie

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jednak zgiełk i hałas ma swoją przyczynę. Jest nią kapitalizm i jego niepohamowana chęć zysku. Jeszcze 200 lat temu na świecie było cicho.
Tylko w miastach dorożki się tłukły po kostce, ale to bez porównania z tym co teraz.
A pociągi powstały po to, żeby przewozić wojsko i towary bogatych kupców w początkach kapitalizmu.

 

Jak herbata to może być, choć ja bym wolał spotkanie na łące. Trawa już u nas uśmiecha się wiosną. Deszczyk zrobił dobrą robotę. Żartowniś zimowy.

 

[staszeko]

Przyciągnął mnie zapraszający tytuł, a temat jest mój, ponieważ uwielbiam jazdę pociągiem i wszystko co jest z tym związane: atmosferę dworców i anonimowych ludzi snujących się po nich, komunikaty z głośników odbijane echem stacyjnej głuszy (tu stacja Iława, tu stacja Iława…), łoskot maszyn na torach i jęk elektrycznych wózków załadowanych bagażem, uśpione kołysanie kuszetki, noc za oknem rozjaśniana światłami mijanych latarni i stukot kół na złączach szyn: ta-data ta-da-dam…

 

W tym wierszu jest to wszystko, a nawet więcej: ekscytująca samotność podróży i chęć poznania kogoś.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To są stacyjne perfumy: zapach pary z silnika przemieszanej z olejem tłoczonym przez pompę do metalowych łożysk lokomotywy, a wszystko przesycone wonią kreozotu, którym impregnowano drewniane podkłady.

 

Dziękuję za kawę

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oraz przedsmak romantycznej podróży (nabrałem ochoty na więcej) i pozdrawiam.

 

[Ewelina]

@Rafael Marius pięknie to wszystko opisałeś. Tak dobrze się to czyta. Już widzę oczami wyobraźni opisane przez Ciebie obrazy i tęsknota mnie ogarnęła za tym cudownym spokojem ze stukotem dorożek w tle.

@staszeko bardzo mnie cieszy,że mój wiersz przywołał miłe obrazy w Twojej wyobraźni :) Faktycznie można dostrzec w Tobie pasjonatę klimatu dworców kolejowych a także wszystkiego, co się z nimi wiąże. Pewnie niejedną osobę potrafiłbyś swoją pasją zarazić :) i niejedną osobę zachęcić do długiej podróży pociągiem, takiej podróży, która byłaby celem samym w sobie. 

Można poczuć ekscytację i nutę nostalgii :) 

Pozdrawiam serdecznie