***(ojcze nasz)
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 22
Czasem wybieram się w podróż
do głębin
nieśmiertelności
i zauważam nie swoje myśli
próbujące wycisnąć
mgłę
z moich kolaninnym razem jestem na moście
i widzę w wodzie
kolosalne drzwi
połączone okiem
i demonami walczącymi o myślkażdy wybór
traktuję chłodem
bo nie wiem
czy kiedyś nie powiem
że mogę, choć wcale nie powinienem.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 72 odpowiedzi
- 1 623 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 793 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 648 wyświetleń
-
- 35 odpowiedzi
- 644 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 730 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@Berenika97 Podoba mi się bardzo, bo pozwala na jego różne interpretacje. Od relacji z Bogiem po erotyk. O relacji absolutnej. Pozbawionej przemocy, ale dominującej. Bardzo ciekawe. To nieuchronność. Jak strzała, co już leci. Nie mrugaj nawet. Dotyk od środka. Najgłębsza z wszystkich ran. Nie zagoi się. Pozdrawiam -
-
Przez andrew · Opublikowano
@vioara stelelor ... a ja ja chcialbym stać na cokole wychwalać nie tylko imię twoje chciałbym do uczuć być powodem uśmiechem dzielić się z narodem do szczęścia być powodem ... Nie piszę do rymu,ale trochę się wysiliłem do Twojego mądrego wiersza. Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia -
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@vioara stelelorZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Nic dodać nic ująć :) Chwała to kłamstwo. Karmiła nas w nocy, by rano zabić. Gdzie ich potęga? W moich brudnych dłoniach. Zaraz ją upuszczę. -
Przez leszek piotr laskowski · Opublikowano
"Akwatyczne aspiracje" W gęstej trzcinie, zapomniany, nieopodal gniazd żurawich, w połowie wodą zalany – gniciem mu dno się dziurawi. Z dziesięć lat już tutaj drzemie, niewidoczny pośród flory, w ciszy znosi swoje brzemię – już skończyły mu się fory. A pozycję miał wspaniałą, zawsze pierwszy wybierany, bo wyporność miał niemałą i za kolor był lubiany. Mógłby dalej sobie pływać, wciąż przodować pośród innych, lustro wody lekko kiwać, bez swych aspiracji dziwnych. Lecz on marzył – być tankowcem, by przewozić ton miliony, lub olbrzymim wycieczkowcem, by turystów brać ukłony. Słyszał co dzień komplementy: że sterowny, elegancki, piękny, niczym z bajki wzięty, istny szef, i to szarmancki! W kadłub mu to uderzyło, więc wyruszył w stronę rzeki, w to, co mu się zamarzyło – nie chciał tkwić tu poprzez wieki. Szybkie ułożył więc plany: „Stąd do rzeki – całkiem blisko, potem morza, oceany i tam będę miał już wszystko!”. Ludzi z wiosłami pogubił, w bystry nurt rzeki wpływając, lecz tam szybko się zagubił, sterowność swą utracając. Nurt go rzucał w prawo, lewo, w końcu w trzcinie wylądował, jak spróchniałe, stare drzewo w gąszczu flory zakoczował. Niewidoczny z żadnej strony, stracił dawnej sławy wdzięki, z dala od swojej przystani, cierpiał samotności męki. Dziś wybrali już innego – nikt nie jest niezastąpiony. Warto trzymać się jest tego, do czego się jest stworzonym. Motyl nie jest w stawie rakiem, każdy ma swoje przesłanie; skoro żeś „dwójką-kajakiem”, Titanikiem nie zostaniesz. -Leszek Piotr Laskowski
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpeg.b5ae7bcef73c3501c1166879fc389fb7.jpeg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się