Marionetki

[Ewelina]

W świecie manekinów żyjemy

Jak między ludźmi 

Sztywniejmy gdy na nas patrzą 

Z wyższością

A czasem i z pogardą

 

W świecie zimnych masek 

Kostniejemy z wolna

A tak konsekwentnie

Że aż stach 

Z okien naszych bucha

Chłód

Zamarzamy

Nie umiemy życia

za kark brać

 

W świecie manekinów

Przemycamy siebie 

Udajemy że żyjemy tak jak oni - 

Obojętnie 

W rytm sztuczności 

Fałsz się w przestrzeń 

Jak trucizna z wiatrem niesie

 

Niemiłości w nas jest więcej

 

Światu sztucznych serc i dłoni 

Ulegamy z każdym krokiem 

Kto następny do zmiażdżenia? 

Kto się spojrzał nie tym okiem? 

 

Edytowane 13 Stycznia 2023 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

@Ewelina

Trochę w moim stylu pisane. Zatem bliskie.
Jak ktoś ma świadomość tego, że tak obojętnie żyje to jeszcze pół biedy.
Niektórzy, po pewnym czasie, siłą nawyku, tracą poczucie bycia marionetką.
I z oburzeniem, pogardą, wyższością patrzą na ostatniego człowieka na ziemi.
A przecież sami też urodzili się ludźmi.
Zapomnieli.

 

[Ewelina]

@Rafael Marius tak, zgadzam się z Tobą w stu procentach. 

To przerażające jak ludzie wobec siebie potrafią być okrutni...Nawet nie dostrzegają tego, że stali się tacy jakimi pewnie jeszcze jakiś czas temu nie chcieli być...

[staszeko]

Poruszający wiersz pełen pięknych zwrotów.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wszystko zależy od oczekiwań i punktu widzenia: jedni widzą szklankę pół pełną, inni pół opróżnioną, podmiot liryczny należy chyba do drugiej grupy.

 

Pozdrawiam szczerząc zęby w sztucznym uśmiechu za miliard dolarów. 

 

P.S.

Na pohybel marionetkom:

 

 

 

[Gość]

@Ewelina niewątpliwie - tak teraz jest. A zdarzenia, które dotknęły świat w ciągu kilku ostatnich lat, jeszcze bardziej to nasiliły, doprowadziły do zdziczenia i wypaczenia cech ludzkich.

@staszeko - jak zwykle trafny, inteligentny, wyważony komentarz :). Wszystko zależy od "punktu siedzenia". Jeśli tylko na pewnym etapie życia można sobie pozwolić na decydowanie z kim i jak się przestaje i odcinać przysłowiowe kupony życiowe - to marionetki pozostają tylko literaturze i sztuce :).

Pozdrawiam!

[staszeko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dodam jeszcze to:

 

Moim zdaniem wiersz zatrzymuje się krótki dystans przed osiągnięciem najważniejszego celu: odpowiedzi na pytanie, czemu ludzie zakładają maski? Co ich do tego zmusza — własny wybór, czy konieczność? Może plastikowa powłoka manekina jest tym samym czym ubranie — chroni wrażliwość naszego wnętrza przed zimnem świata, który lubi szydzić z wszystkiego.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Ewelina]

@staszeko dziękuję za komentarz :) Podmiot liryczny dostrzega, co się dzieje wokół a w sztuczności i grze pozorów nie widzi niczego pozytywnego. Raczej przeraża go ludzka obłuda i nie bardzo wie czy potrafi się temu przeciwstawić i mieć odwagę iść inną drogą.  

Pozdrawiam serdecznie

@staszeko @Cor-et-anima dziękuję za komentarz :) faktycznie wiersz nie odpowiada na pytania, które wymieniasz. Nie chciałam na te pytania odpowiadać, a jedynie zwrócić uwagę na to zjawisko i zachęcić czytelnika, żeby sam odpowiedział na to pytania. 

Pozdrawiam serdecznie @staszeko