Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Matematyka kroków 

Quidem.art
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Quidem.art

Quidem.art

Opublikowano
Opublikowano

Kiedy byłem szczeniacko mały 

Wszystko było proste.

Zimy, lata, jesienie i wiosny,

Świat pełen słów wspaniałych.

 

Kiedy pierwszy raz upadłem 

Na grzbiety życzliwych jeży,

Poczułem jak trudno się leży 

Między młotem a kowadłem. 

 

Z ostatniego uderzenia

Wykrzesana Iskierka

Zapłonęła ogniem wielkim

I wszystko zaczęło się zmieniać. 

 

Cichy brzask noc przeciera,

Milkną gorzkie głosy, 

A pochylone złote włosy

Z miłością całują mnie teraz.

 

Leżąc łatwiej się pozbierać, 

Bo ażur kart na proch startych

Nie wymaga już warty.

Początek zaczyna się od zera.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mel666
      Cicho, cicho

      Przez Mel666 · Opublikowano

      @wiedźma właśnie chciałam żeby ten wiersz był niejednoznaczy i oniryczny i mam nadzieję, że mi się to udało. Dziękuję bardzo za komentarze...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Mel666
      Skorupa

      Przez Mel666 · Opublikowano

      Straciłam czucie w swojej lewej dłoni, w lewej półkuli, gdzie neuroprzekaźniki się stykają, iskrzą, iskrzą się - na słomianym stosie się spalają, w lewej skroni, gdzie stare, wyblakłe fotografie pod dotknięciem ręki się rozpadają, w metalowej klatce zakopanej pod ziemią, gdzie nie dociera latarniane światło.   Co się właściwie stało? To nie moje ciało - kukiełka poruszana dwoma nitkami.   Drugoplanowa aktorka w sztuce nienapisanej własnymi rękoma.   Nie czuję bólu, nie czuję radości, ani ciepła, ani ognia, ani złości. Nie czuję nawet obojętności - rola statysty przypadła mi.   W prawej dłoni również czucie zanika, w prawej półkuli, gdzie magiczne sztuczki na cyrkowej arenie się wydarzają, w prawej skroni, gdzie z zardzewiałych doniczek płatki śniegu spadają, w prawej przestrzeni, gdzie w rodzinnym domu, nie ma już śnieżnobiałych poduszek.   Co się właściwie stało? Ktoś zamyka powieki. Kurtyna opada.   Za rogiem, zza tekturowej zasłony, wyszeptane moje imię. Pusta, delikatna skorupa na zewnątrz, wewnątrz wulkaniczna lawa - gęsta, zastygająca.   Kim jestem więc? Czy jestem iskrą, która rozpali ogień bez użycia zapałek? Czy jestem cieniem stojącym z boku, czekającym, aż zajdzie słońce, by w ogóle zniknąć? Czy jestem kimś, kto czeka na odkrycie?
    • LessLove
      OPOWIEDZ MI BAJKĘ

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Gosława To dobre życzenie. Moja intuicja podpowiada mi ciekawy okres życia, twórczy, intensywny, a nawet... zasobny, tylko po co...  @Berenika97 Bardzo się wahałem. Jedna z Was mnie namówiła, ma podobnie smutne doświadczenie. Chciałbym, żebyście widzieli w tym wspomnieniu piękno bycia razem, do końca i dłużej.
    • Poet Ka
      Mgła

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Starzec genialny błysk!
    • Alicja_Wysocka
      Geniusz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Starzec Bo skojarzenia można wyćwiczyć, a życie jest nieprzewidywalne.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...