Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tęsknota

Triengel
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Triengel

Triengel

Opublikowano
Opublikowano

Śpiew ptaków o poranku
Szum lasu w porze nocnej 
Choć dźwięki są to piękne 
Nie zagłuszą mej tęsknoty 
Do tego co już minęło 
Szczęścia nie zaznam 
Jedynie bolesny smutek 
To teraz czuję 

Przyszedł tak nagle
Został tu na dłużej 
Poprawy nie widać 
Lepiej nie będzie 
Rozsiadł się na swym tronie
I opuścić go nie zamierza

Już nie pamiętam 
Jak smakuje miłość 
Wszystko to
Wspomnieniem zostało 
Zakopanym głęboko
Pod ziemią zapomnianą 
I pozostanie ukryte
Do końca moich dni

Obraz jej na ścianie 
Nad kominkiem wisi wciąż 
Ma przypomnieć chwile te
Kiedy było dobrze 
Choć boli kiedy na to patrzę 
Nie potrafię przestać 
Jest to za trudne
Tęsknota jest silniejsza
A walczyć z nią nie potrafię. 
 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Annna2
      Dlaczego III

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Leszczym dzięki
    • Annna2
      Fauna bez flory

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Laura Alszer rozpad wewnętrzny i wewnętrzny, upadek ciekawy opis nałogu
    • Jacek_Suchowicz
      Reperkusje

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Leszczym   z humorem tutaj połączono te reperkusje i perkusję pierwsze to następstwa ponoć druga rytm tłucze pośród luster :)))
    • Annna2
      Dlaczego II

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Migrena  nie wiem ile można byłoby,  ale ta metafora cięższa od wszystkich podróży- podoba mi się- łał!  A Mierosławski patosem- staram się unikać. Ale w swoich błyskotliwych oratoriach używał patosu- tak i na pięknych przemówieniach- bach i nic z tego tak się kończyło. Psuj?   @Łukasz Wiesław Jasiński dziękuję
    • Kuba Maryszczak
      Z balkonu niechwały

      Przez Kuba Maryszczak · Opublikowano

      W Teatrze elokwentnym, Balkonem zwisa – Na wpół-krok parapet.   Na balkonie tak przestronnym Sławą się niechwała wzbija; Słychać Spektakl obustronnie – Tylko krzak go przed ryjcem zakrywa!   Na moim balkonie -     głuche wiatry lecą w obieg, Bo filary je zgłuszają.   Pada deszczyk,     Owszem, pada – Zatem można sobie lujnąć w nocy; Przecie oczu Ich gromada – Tutaj spojrzeć nie ma mocy.   Na balkonie jak w Jaskini - Kapać będą lekkie krople My ze wszystkich wnet zakpimy, Żadna kropla nas nie cmoknie GDY KRZAK WIELKI OBSZCZAMY!   Jakże smutno w góre patrzy Widząc szczyty tych pionierów; Na najwyższym balkonie zasiadłszy.   Wszędzie widać, ze stron wielu -     obraz nędzny i niemrawy; Wszyscy wzajem -     wnet pytamy:   Jak smutny musi     być balkon znad sławy…? @Kuba Maryszczak Słowa wstępu   Niech ten wiersz was nie zmyli - tak, jest o sikaniu z balkonu; lecz nie to jest przesłaniem tej wręcz chuligańskiej metafory. Więc choć wiersz wydawać się może trywialny, bądź nawet potoczny – Dokładnie w tej formie ma być jego przekaz. Każdy z nas bowiem żyje w jakimś przeświadczeniu o wygórowanych standardach społecznych. I o ile noszą w sobie bardzo słuszny cel cywilizacyjny –     Jak często skrywają to, kim na prawdę jesteśmy, by publika widziała tylko to - co chcemy im pokazać?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...