Zgłoś

@Simon Tracy Zapamiętałam jeszcze jedno krótkie i ważne zdanie z pierwszej części. Akademiczka kochała swoją sztukę, doskonałość jej formy. :⁠^⁠)

nie szukam prawdy ona obok jest uśmiecha się   nie szukam prawdy wyraźnie ją widzę nawet gdy ciemno   nie szukam prawdy mam na co dzień ozdabia sny   nie szukam prawdy bo ona mieszka  w moim sercu 

@Lenore Grey Bardzo podobny cel przyświeca temu poematowi. Dekadencka sztuka ma prowokować, szokować, gorszyć i być w opozycji do stagnacyjnej, skostniałej moralności. W tej części pada proste zdanie. Cel uświęca wszelkie środki. A w części pierwszej pada na końcu stwierdzenie o Akademiczce ale i poezji modernistycznej  "Czuła się przy nim, brudna, upadła i wyklęta. I było jej z tym błogo. Taka była. I taka miała pozostać."   Dla wyklętych nie ma tabu,  którego nie można złamać. Nie ma serc których nie można zgorszyć. I nie ma dusz którym grozi jeszcze większy upadek ponad to co doświadczyli. Sztuka jest omnipotentnym Bogiem, który jest brutalny, szczery i prawdziwy. Wszystkie zasady należy złamać i cieszyć się wolnością umysłu, nawet jeśli tworzy on sceny bluźnierczym tuszem.      

ogród w umyśle kobiety to już nowa jakość

Trafnie opisałaś. My, nadwrażliwcy bardziej to przeżywamy.