NIE CHCĘ

[Wielebor]

Nie chcę konkurować tu z nikim

Życie nie na tym polega

Nie będę udowadniał nikomu, że jestem człowiekiem

Bo po co, o co tu biega?

 

Ja chciałbym tylko mieć spokój

By wreszcie móc zająć się sobą

A nie być ciągle wzywanym

Być czyjegoś życia ozdobą.

 

Jestem już zrażony

Do ludzi – również nadistot!

Wokoło ludzie sukcesu,

Pełni pogardy dla słabszych.

 

Tak, tak – do Was to piszę!

Nie myślcie, że jesteście kimś wyjątkowym!

Wiem, że pewnie jesteście urażeni, ale

Co mnie to wszystko obchodzi?

 

Warszawa, 19.11.2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 19 Listopada 2022 przez Wielebor (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - głęboki żal tu widzę - świat momentami

jest na tak - głowa do góry - 

                                                        Pozdr.

[Wielebor]

@Waldemar_Talar_Talar Świat może i tak, ale ludzie... zdecydowanie nie. Szukają przyjaciół i znajomych tylko wśród takich jak oni, tzn. idealnych i boskich nadistot. To jest choroba naszych czasów.; Ups - jaka choroba, przecież oni są doskonali i idealni.

[Nikodem Adamski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To jest dla mnie zbyt długie, a sam tekst trochę już "oklepany". 

bez tego "do" byłoby to w mojej opinii potężniejsze, to "do" wyhamowuje napięcie. 
 

 

Uniwersalistyczne, proste, ale nie płytkie. 

[Rafael Marius]

@Wielebor

A ja  nie jestem człowiekiem sukcesu, z której strony, by nie patrzeć.
Zdecydowanie do tych słabszych się zaliczam.

 

[Wielebor]

@Rafael Marius Widzę, że nie jestem jedyny:)

[A-typowa-b]

@Wielebor bardzo fajny wiersz, uderzający w korporacyjną formę. 

Przecież kiedy z kimś rozmawiasz, widać że dana osoba czuje swoją wyższość, czuje się lepszą. Może być miła, ale takie próżne poczucie siebie wychodzi z człowieka. To widać. 

Można odnosić sukcesy, być mądrym, 

ale przy tym zachować skromność, a pychę schować do kieszeni.

Pozdrawiam.

Edytowane 21 Listopada 2022 przez A-typowa-b (wyświetl historię edycji)