Nadzieje wyalienowanego

[Giorgio Alani]

Senność
Ona otula mnie
Zapadam się wolno
Aż świat się już ocknie
Poszukuję jakiegoś światła
Które wskaże drogę do gwiazd
Lecz wszędzie króluje gęsta mgła 
Która nie pozwala o sobie zapomnieć

 

Wciąż zagubiony w labiryncie kłamstw 
Nie ma stąd wyjścia, jestem sam
Powoli staczam się w otchłań 
Na której dnie cicho łkam 
Szukam drogi ucieczki
Rozpatrując sensu
Gasną świeczki
Gasnę ja

 

Uczucia
Niczym sępy
Rozerwą każdego
Na niewielkie strzępy 
Skończą się te cierpienia
A w raz z nimi wszystkie lęki
Ale teraz duszą mnie zmartwienia 
Czekam na ostateczny koniec tej męki 

 

Coraz bliżej czas mojego wyzwolenia 
Spod panowania złego marazmu
I jeszcze gorszego cierpienia 
Wiążących mnie w lochu
Jestem wciąż czujny
W pełni skupienia
Tulipan bujny 
Wącham.
 

[koralinek]

@Giorgio Alani imponująca forma piramidkowa, dobrze reguluje napięcie, które jakby coraz nabrzmiewa i coraz opada w podmiocie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I po raz wtóry ten rodzaj zagubienia, jakby przewijający się przez wiersze w postaci fatum ogarniającego coraz to nowe podmioty, patrzące z różnych perspektyw

[Giorgio Alani]

@koralinek Dzięki. Ty to zawsze potrafisz dobrać odpowiednie słowa na opisanie utworu. Pozdrawiam 

[walvit]

Wiersz oryginalny i ciekawy wizualnie, brawo za pomysł.

[Giorgio Alani]

@walvit Na pomysł wpadłem zupełnie przypadkiem w trakcie pisania. Nigdy wcześniej nie tworzyłem wierszy w takiej formiei zajęło mi to trochę czasu. Miło jest wiedzieć, że innym się podoba. Pozdrawiam 

[Czarek Płatak]

Szacun za włożoną pracę. 

Z uwag - staraj się bardziej unikać rymów gramatycznych ;] 

 

Pozdrawiam 

[Giorgio Alani]

@Czarek Płatak Dzięki za docenienie włożonej w utwór pracy. Uwagę wezmę sobie do serca. Pozdrawiam