Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

Wiersz Edwarda Stachury „Nie rozdziobią nas kruki” zainspirował mnie do napisania tej piosenki

 

 

 

 

Wstań

 

 

Życie jest trochę za krótkie

By w jednym miejscu stać

Trzeba iść szlakiem przed siebie

Po śmierci można spać

 

 

Ja pieśń tą wznoszę do ciebie

Tobie na skrzypcach gram

Gwiazdy zostaną na niebie

Słońce nie zgaśnie nam

 

 

Nie daj się szujom i hienom

Na fałsz ich słowa spluń

Wzleć nad ciemnotę do góry

Na własnych skrzydłach fruń.

 

 

Ja pieśń tą wznoszę do ciebie

Tobie na skrzypcach gram

Gwiazdy zostaną na niebie

Słońce nie zgaśnie nam

 

 

I wyrwij zęby obłudzie

W rany syp słoną sól

Niechaj poznają ciebie

Im pokaż prawdy ból

 

 

Ja pieśń tą wznoszę do ciebie

Tobie na skrzypcach gram

Gwiazdy zostaną na niebie

Słońce nie zgaśnie nam

 

 

Marek Thomanek

lato 2022

 

 

 

Edytowane przez Manek (wyświetl historię edycji)
  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

@Nata_Kruk Kładę rękę w ogień, że słońce nam nigdy nie zgaśnie. Dlatego nie powinniśmy nigdy stawać w miejscu. Znam takich, którzy myślą, że im się nie opłaca dalej rozwijać i dziwne to, że żaden z nich nie jest zadowolony ze swojego życia.

Jak to już kiedyś jakiś mądry człowiek powiedział: "droga jest celem"

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • W sklepie spożywczym w miejscowości Biała jedna musztarda z miodem się zmieszała. Keczup aż oniemiał, raz bladł, raz czerwieniał, a Sarepska z zazdrości zzieleniała.
    • @Kapirinia A zagadką pozostaje dlaczego, z reguły, po skręceniu całości "przedmiotu", jedna zostaje.
    • @Migrena   Ten utwór to niemal kliniczny zapis rozpadu tożsamości po stracie. Dokumentujesz to , co dzieje się z Tobą, gdy nagle znika druga osoba. Używasz języka surowego, technicznego, jakby to była awaria. Organ bez ciała - uczucie zbędności, materac - jak drukarka 3D, myśli - błędy w systemie - to świetne metafory.   A natura nieobecności jest żywa, ma temperaturę i siada naprzeciwko - jest jak pasożyt.   Słowa stają się „cudzym nagraniem” - poczucie wyobcowania, bez relacji z drugą osobą, komunikacja traci fundament. Pozostaje tylko „szum”. "Czas nie płynie, czas naciska" - to metafora o depresyjnym działaniu czasu, który staje się ciężarem. Wiersz jest wyjątkowo smutny, o byciu „przesuniętym poza siebie” . Człowiek fizycznie jest obecny, ale psychicznie czuje się jak błąd w nieczułym świecie.   Wiersz jest gęsty od niesamowitych metafor - tak, jak u Ciebie, a z każdym słowem czuć szczerość.   Świetny tekst!  
    • @Mitylene   Pytanie w tytule, wielokrotna próba odpowiedzi w treści, i finał bez kropki. Wiersz, który wie, że na swoje własne pytanie nie ma dobrej odpowiedzi - i jest w tym bardziej poetycki niż gdyby ją znalazł.   Ciekawe zdjęcie. 
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      brzmi jak duet doskonały  @Jacek_Suchowicz cenna uwaga, dzięki @Alicja_Wysocka bardzo dobrze cieszę się  @jan_komułzykant u mnie kłamali, a u Ciebie? @violetta a ja się zacieram @Poet Ka 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...