Dni

[Niewazna]

Drżący poranek
Upojna mgiełka 
Szron na szybach
Zastygły świat 
Przemijający bohaterowie dzieciństwa 
Każdy dom mówi- to było, już nie ma
Myślę- żegnaj
Szepczę wieczne odpoczywanie
Za tylu ludzi, że już ciężko zliczyć,
O nikim nie zapomnieć
Widzę jak się witają 
W pośmiertnej rzeczywistości 
Mówią- tęskniłam, czekałem

We mnie żyją wszystkie duchy.

 

 

 

Bardzo proszę o opinie, wróciłam do pisania po bardzo długim czasie i staram się na razie jedynie wyrażać swoje myśli, mniej dbam o formę. Uważam, że warto nad tym popracować. W tym wierszu nie podoba mi się jego zakończenie, może coś podpowiecie. Tylko na mnie nie krzyczcie, bo się w sobie zamknę ;) Dzięki :)

 

 

 

[duszka]

@Niewazna Wiersz podoba mi się, też jego lekka, prosta forma dająca odczucie świeżości i autentyczności wypowiedzi :) Co do końcówki to rzeczywiście ostatni wers wydaje mi się niepotrzebny i trochę niejasny w wypowiedzi... Zakończyłabym może na przedostatnim i zastepując słowo "mówią" na " słyszę, czyli:

 

Widzę jak się witają 
W pośmiertnej rzeczywistości

Słyszę - tęskniłam, czekałem

 

Juz się ciesze na Twoje nastepne wiersze :) Pozdrawiam!

[Niewazna]

Dziękuje bardzo za poświęcony czas i radę, wydaje mi się, że faktycznie „słyszę” będzie brzmieć lepiej :)

[Jacek_Suchowicz]

drżący poranek, upojna mgiełka,

na szybach szron, zastygły świat

z dzieciństwem znika wspomnień nić wszelka

rozpamiętanie sens jakiś ma

 

ci co odeszli żyją swym życiem

po tamtej stronie zajęć jest w bród 

szczęśliwych mnóstwo nie sposób zliczyć

inni podjęli przemiany trud

 

bywa że czasem we snach porannych

przyjdą z przekazem dobrym lub złym

a bardzo rzadko w światło ubrani

zabiorą z życia troszeczkę chwil

 

pozdrawiam 

Edytowane 20 Października 2022 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

@Niewazna Temat ciekawy metafizyczny.
W duchowości nie ma czasu.
Czekać mogą tylko w Tobie tak jak słusznie  napisałaś .
Stąd może bardziej tajemniczo.

 

Witają się
pośmiertnym bezczasem
czekają tęsknotą
we mnie.

 

[Niewazna]

Drżący poranek
Upojna mgiełka 
Szron na szybach
Zastygły świat 
Przemijający bohaterowie dzieciństwa 
Każdy dom mówi- to było, już nie ma
Myślę- żegnaj
Szepczę wieczne odpoczywanie
Za tylu ludzi, ze ciężko już zliczyć,
O nikim nie zapomnieć
Widzę jak się witają 
W pośmiertnej rzeczywistości 
Słyszę- tęskniłam, czekałem
Dotykam wszystkich dusz.

@Niewazna jeszcze nie wiem czy powinno być „dotykam tych dusz”, a może „dotykam ich dusz” lub „dotykam znanych dusz”… nie chcę górnolotności, chcę być prostą osobą, bez maski.

[duszka]

@Niewazna  Dla mnie "dotykam ich dusz" jest wystarczające, brzmi ładnie i dobrze zakańcza poprzedzająca wypowiedź. :)