Apocywilizacyjny stan wiary

[Dawid Rzeszutek]

Apocywilizacyjny stan wiary

W kaplicach już świece nie płoną
Kardynałowie zrzucają celibaty
Cali grzechu pokryci czarcią błoną
Wysyłają ministrantów na czaty

Grzech mnoży się i też się rozwija
Infekuje czyste ornaty i sumienia
Czas wielkości modlitw przemija
Chowają się niewolnicy do cienia

Czerpmy ze studni wodę wieczności
Co ukazuje prawdę o zmierzchu
W winowajców nocy bezczelności
Nie patrzymy na ołtarze z wierzchu

Czara wymiotów dusz i ich sumień
Jest pełna złego występku o północy
Proszę Boże mój weź świat odmień
Bo nadciągają z mroków win prorocy

Umiera we mnie otucha i jej też siła
Umiera przed oczyma kościół stary
Bądź o wieczności choć raz mi miła
Bym na moment wydostał się z tej mary

I bym ukorzył się raz ten przed światem
Jako poeta prawdy i prawa wolności
Byś Boże nie mnie a im stał się katem
Przy napływie piekielnych przyjemności

Autor: Dawid Rzeszutek

 

Edytowane 24 Lipca 2022 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[duszka]

@Dawid Rzeszutek  Niełatwo jest pisać o takiej prawdzie.., o jej czerni. Wymaga to odwagi, bo zadaje się też sobie przy tym ból - "ból bliskości rozpoznania". Nie zaprzeczam tej prawdzie i temu, że trzeba o niej mówić - jako wezwanie do walki przeciwko niej i też walki o "lepszą", "jasniejącą" cząstkę prawdy, jej odnowienie i wmocnienie. Bo ona też (jeszcze) istnieje. Doświadczam jej i jestem za nią wdzięczna. Pozdrawiam Cię, Dawidzie :)

[Dawid Rzeszutek]

@duszka Dziękuję Duszko serdecznie, cieszy mnie twoja wnikliwość i to że po prostu jesteś gdzieś w moim świecie :)

Pozdrawiam cię ciepło