Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

NIE POWIEM

Wielebor
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Wielebor

Wielebor

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Nie! Nie zdradzę Ci tego nigdy,

Niech te słowa pozostaną w mym sercu na wieki,

Pozamykane, niczym ptaki w klatce,

Niechaj trzepoczą, w odwiecznej rozterce.

 

Albo nie! Powiem, lecz jedynie lasowi,

Gdzie drzewa szumią od wieków nawietrznie,

One umieją sekretu dochować,

Nie zdradzą nigdy – moi sprzymierzeńcy.

 

Powiem – lecz jedynie żukom

Co w granatowych biegają pancerzach,

One, jak drzewa, są godne zaufania,

Bo, choć wiedzą, i tak nie powiedzą.

 

 

                                Warszawa, 18 VII 2022

 

 

 

 

Edytowane przez michal1975-a (wyświetl historię edycji)
5
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

@michal1975-a  Tak, na naturze można polegać,, na jej wierności prawdzie, czego my w pełni nie potrafimy, nawet, jeśli tego pragniemy i o to się staramy... Bywamy źli i zawsze mniej lub bardziej zagubieni. Jednak potrzebujemy siebie nawzajem.

 

Wzruszyło mnie i pocieszyło to zawierzenie się podmiotu lirycznego lasowi i żukom :) Pozdrawiam!

1
SpArki

SpArki

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zmuszanie zazwyczaj nie wychodzi najlepiej czy skutecznie. 

A zdarza się, że tajemnice bywają konieczne.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sylwester_Lasota
      Emily Jane Brontë - Nadzieja (Hope)

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      @Andrzej P. Zajączkowski Brakuje mi wykształcenia, żeby odwoływać się do Seneki czy Hekatona, nie znam też kontekstu (tła) wiersza, jednak czytając ten tekst widzę skazańca z karą śmierci w dniu wykonania wyroku. I to jest dla mnie sytuacja beznadziejna. Sytuacja, którą można przyjąć dosłownie lub jako pewną metaforę. To mniej więcej miałem na myśli pisząc poprzedni komentarz. Moim zdaniem nadzieja pozwala przetrwać niejeden kryzys. Bywają jednak sytuację beznadziejne i wtedy "Nadzieja ulatuje do Nieba i już nigdy nie wraca". Mówiąc szczerze nie wiem czy zawsze można za to ją winić. Wiele takich przypadków wydaje mi się sprowokowanych przez tych, którzy tracą nadzieję, chociaż oczywiście nie wszystkie (ktoś kto dowiaduje się, że ma nowotwór trzuski, raczej nie jest temu winien), ale tu już znacznie odbiegam od treści wiersza. W nim widzę skazańca w celi, czekajacego na egzekucję, jako metaforę sytuacji beznadziejnej (na przykład zdjagnozowanego raka trzustki). Pozdrawiam.
    • hania kluseczka
      notatki z teorii braku

      Przez hania kluseczka · Opublikowano

      @hollow man   chyba najczęściej się zakochiwałam w mężczyznach niedostępnych, zimnych i nieoczywistych prawdopodobnie podoba mi się gonienie króliczka :P ciepłe kapcie, słodzenie po kątach i podane na tacy, to nie dla mnie w ogóle tego nie rozumiem ani nie czuję:) ale, w sumie, to zazdroszczę takim kobietom, które dają się posiąść i są dumnie (?) z tego, że mężczyzna nosi im torebkę, choć to jakoś, nie moje klimaty :)
    • LessLove
      Darmowy

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Devimon Twój wiersz kojarzy mi się z osobowością himalaistów, poznałem A. Hajzera i nikomu nieznanego, choć chodził kilka razy z Kukuczką, Bogdana S. (dr. socjologii), świetnie rokujący naukowiec. Obaj mieli w oczach ten sam rodzaj "szaleństwa", obaj zmarli. Artur w trakcie wyprawy, a Bogdan "banalniej", kilka dni po powrocie z wyprawy, na skutek powikłań po drobnym wydawało się urazie, jakich zawsze gromadził kilka w wyprawach.  
    • Devimon
      Darmowy

      Przez Devimon · Opublikowano

      @Clavisa  50 000 godzin to konkretny produktywny okres, który wymagał ciężkiej pracy i niebywałej energii. A co do wartości, to lęk przed byciem bezwartościowym.
    • LessLove
      Komorebi

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Clavisa Uwodzicielski przepiękny wiersz. Cieszmy si e chwilą, ulotnym piękne światła przesączanego przez liście drzewa. Piękne jest (tylko) to, co ulotne. Jeśli pamiętamy o śmierci, potrafimy smakować życie. Całe życie jest misterium świateł, zapachów, niepowtarzalnych zdarzeń, które trwają, każdy chwilę, a całe nasze życie jest przecież chwilą w strumieniu czasu... "Cieszmy się życiem" jest wspaniałym wezwaniem dla każdego z nas. Gratuluje i pozdrawiam :-)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...