Egolalia

[Lidia Maria Concertina]

Uspokajają mnie plany miast, których jeszcze nie odkryto, złotawe sepie fotografii, których nikt nigdy nie wykonał, a jednak płaczą i śmieją się kolorem wspomnień

Magia miejsc, w których przelewam się w formę materii - marmurową melasą
Wieczór wschodzący czerwienią słońc
Cymbałki i zarazem wszystkie piękna skandynawskich muzyk
Liryka! Sentyment! Napomnienie! Delikatne opiłki chwil, w których porywał mnie karnawał ...

I nagle zachciewa mi się ciągliwych krówek, kontaktu z bezziemską  atmosferą, zapachu kamienic i perfum z epoki wczesnego kosmosu, kiedy słuchałam dobrych wróżek fruwających na harfach ...

Ech, jest jeszcze gdzieś ta galaktyka! Może to po prostu nie ta pustynność betonu, nie ten pośpiech podszyty lamówką obojętnej konstatacją, iż "rzeczy są tym, czy nie są"
Każdy tak myśli. Dlatego właśnie "każdy jest inny" i "ludzie nie zgadzają się ze sobą"

Żyję jak pustelnik. Nie żałuję. Dotykam tej głębi, która jest bez dna. I nawet, kiedy czytam ostrzeżenia i życiowe historie, które nie śpią, wtedy, kiedy ja zdaję się chrapać ... nic to!
Nigdy mnie dla siebie nie zabraknie!
Rozłączy nas tylko śmierć! 

... Boże ... 

 

 

 

[Stracony]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie ujęta definicja wolności.

Dziękuję