Zgodnie z nauką

[Quidem.art]

Czasem widząc jeden punkt
Możemy widzieć cały świat,
Rzeki, lodowce,  pterodaktyle,
Wiosennych łąk senne chwile, 
Stary koc z historycznych łat.
Taka kropka to może świat czyjegoś snu?

Na sentymentalnym stoliku paryskiej ulicy
Wiatr bielą kartki tarmosze. 
Gwar codzienności wygładza zmagania.
Dla kropki na kartce to kwestia trwania,
Choć też i przygoda po trosze,
Bo czym byłoby życie bez biczy i zniczy?

Rzeka potrafi tańczyć z czasem układy,
Czasem Wielki Kanion, zroszone wodospady
A my? Wciąż targamy siebie bez wytchnienia.
To pod prąd tłuczemy, to stajemy w cieniach,
Albo w piachu grzęźniemy kamieniem,
Bez pomysłu i ogłady. 
To przeszłych nurtów ślady. 

Czasem kiedy oglądasz gwiazdy,
Ja też na nie patrzę. Lśnią ich miriady 
A wokół nas noc... I księżyc blady.
Czy taki świat jest w kropce każdej? 
Łatwiej jest odpowiedzieć na to nikomu,
Niż dziecku trafić do domu.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Stary_Kredens]

@Quidem.art filozoficznie i refleksyjnie ale jeśli chodzi o formę staroświecko i trochę nieporadnie moim zdaniem chyba głównie przez te niefortunne rymy z których bym zrezygnowała No i tytuł też niewspolgrajacy

Kredens pozdrawia

[Quidem.art]

@Stary_Kredens drogi Kredensie, zwykle, prócz detali, w których znalazłem np później podświadomie dopisany sens, błędy lub nawet całe wiersze (sporadycznie) usuwam.

Dlatego nawet forma, sztubacko klasycznie nieporadna,  jest elementem przekazu.  Tu wygląda jak nauka, nauczyciel , która jest w odbiorze trochę "dziaderska", nie do końca zgodna z naszym wyobrażeniem i oczekiwaniami. Nie planuję tego wcześniej, żeby nie było że jestem taki genialny,po prostu to samo wychodzi.

Na przykład powtórzenie "widzieć " to błąd świadomie pozostawiony. Miało być "patrzeć na", ale po chwili refleksji zrozumiałem, że niekoniecznie, że tak też bywa. Możemy, jak chcemy. Ja chcę. Dlatego błąd został. Podaj mi drażniące elementy, ich kolce metaforyczne, a ja wyjaśnię myśl, lub przyznam że dałem d*py. Z serca dziękuję za komentarz.

@Stary_Kredens a, tytuł... to bardzo wspolgrajace podkreslenie mozliwie najsilniej obiektywnego subiektywizmu. To co czujęi piszę, to nie jakieś tam słodko gorzkie widzimisię, tylko efekt solidnej refleksji, która broni się rzeczowością podstaw.