Densing

[Lidia Maria Concertina]

Nie wiem, nie mam ochoty.
Na co?
Na czas, na siebie ...

 

Ale - nie próbuj mnie czytać, nie sil się to na morderstwo. 
W afekcie - odpowiem ci tym samym.

 

Chodniki zawsze zadzwiają mnie historią - umarłych kroków, odejścia, minionych defilad triumfu i marszów osaczenia. 

Staram się jak najmniej chodzić.
Posadzki jednak - uwodzą mnie magnetyzmem i tańczę!  ... w gorącym betonie.

 

A kiedy zastygam - złota suknia z gwiezdnego pyłu przypomina, że trup naszej miłości to nie ta szafa, że musisz poszukać u siebie, i głębiej!

Może na półce z butami, może po śladach chodnika ... ?
On ruchomy, jak schody, z determinacją wyczekuje nowych żyć, świeżych istnień, nie ociężałych jeszcze od tzw. przeświadczenia o ...

 

O, już peron, ostatni pociąg! 
Nie gonię. 
Niech spóźni się.

... Jutro. 

 
 

[staszeko]

Proza poetyczna, czas mierzony krokami na chodnikach: kroki milkną, ludzie odchodzą, chodnik pamięta o wszystkich.

 

Fajna miniatura do przeczytania na początek dnia.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.