nie na miejscu

[GrumpyElf]

dzisiejszy poeta 

nie czuje że ma prawo

bratać się z przyrodą 

 

pragnie ukoić stary dąb

lecz zdeformowane wojną drzewo

widząc go obniża wzrok 

 

dzisiejszy poeta

zamiast za serca 

chwycił za karabin

 

jego słowa

jak naboje

zabijają

 

 

 

 

*nawiązanie do wierszy Serhija Żadana, który pisze prosto z frontu 

Edytowane 18 Maja 2022 przez GrumpyElf (wyświetl historię edycji)

[Anna_Sendor]

@GrumpyElf No niestety… Natomiast poeta chyba w końcu wróci do pisania o czymś innym niż wojna, bo życie prawie wszystko jednak przemieli. Ściskam.

[Nata_Kruk]

GrumpyElf... dobry tytuł, ale z "lekką przekorą" napiszę, że właśnie na miejscu jest to,

iż piszący oprócz piękna otaczającego nas świata, zauważają powalone wojną drzewa.

Są tacy (niby walczący), którzy piękna nie widzą nigdzie i otumanieni prą naprzód

gniotąc wszystko po drodze.

Inni, niewiele mogąc, mają karabinek w postaci ołówka, czy długopisu i... piszą....

żeby chociaż to coś dało...
Twoje 'nie na miejscu', jest jak najbardziej... na miejscu.
Pozdrawiam.

 

 

Edytowane 14 Maja 2022 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Może 'jednak' zamienić na 'lecz'? Trochę skróciłby się wers i upłynnił.

Potrzebne są takie wiersze.

Pozdrowienia 

 

 

[jan_komułzykant]

ciekawe czy strzelający na oślep to prowokatorzy

czy ci co wytoczyli działa co z oszczędnymi w pociski

czy trafiającym kulą w płot należy się aplauz

i kto zostanie kombatantem

 

inspirujący wiersz ;)

Pozdrawiam.

[Czarek Płatak]

Oj, wielu dziś poetów z karabinem w ręku. 

Podoba mi się dualizm zawarty w tytule. Odczytuję jako pisane z oddalenia, a może, że źle, że w ogóle pisane, bo przecież nas ta wojna nie dotyka bezpośrednio. 

Ale, jakkolwiek uważam, że nic Ukrainie po tych wierszach, bo przecież o istnieniu większości z nich nikt tam nawet się nie dowie. To wielu przecież właśnie w ten sposób radzi sobie z emocjami, które ona wywołuje. Plus ta sytuacja na pewno pozwala wielu spośród nas spojrzeć na świat pod innym, chyba szerszym kątem. 

 

 

[GrumpyElf]

@Anna_Sendor Tyle, że ten poeta jest na wojnie. I nawet kiedy chce pisać o drzewie, widzi jak zostało okaleczone przez wojnę i odbiera sobie to prawo. Bo inni poeci... zdaje się skonsumowali już potencjał poetycki tematu wojna i poszli dalej. Dzięki Aniu za czytanie :) 

[Anna_Sendor]

@GrumpyElf Tak. Reakcje i ciągi dalsze będą różne. Zależnie od wielu okoliczności. Jedni będą trwali, inni napiszą w końcu coś w rodzaju: „ A wiosną niech wiosnę, nie Polskę zobaczę”.

[GrumpyElf]

@Nata_Kruk Dokładnie, Nata. Ci zauważający piękno nigdy do końca nie przegrywają. Dziękuję za mądre słowa. 

[GrumpyElf]

@iwonaroma Skorzystałam, masz rację. Pozdrawiam. 

@jan_komułzykant Ciekawe pytania postawiłeś, Janku. Nie ma na nie mądrych /odpowiedzi/.  Pozdrawiam.

@Czarek Płatak Dostrzegłeś dualizm zawarty w tytule. Tyle jest nie na miejscu. Po pierwsze wszyscy na wojnie, w nowo zakreślonych rozkazami z góry miejscach. I tak, w moim osobistym odczuciu pisanie o wojnie nie będąc tam, jest nie na miejscu. Jest również nie do usunięcia odczuwalną potrzebą. Wszystko krótko mówiąc jest pojebane w temacie :( 

 

 

[Gość]

@GrumpyElf Jak dla mnie, dobrze oddałaś tu tragizm sytuacji kogoś, kto dotychczas czuł powołanie by tworzyć, teraz zmuszony jest siać zniszczenie. Nawet jeśli nie dokonuje tego własną wolą czy nawet ręką w sposób dosłowny, sama konieczność chwycenia za broń jest już dla niego świadectwem upadku. Albo po prostu zbyt daleko wybiegłem z interpretacją. W każdym razie - dobry wiersz!

[GrumpyElf]

@error_erros Bardzo mi się podoba co wyczytałeś z treści. Bardzo.