Pragnienie wolności

[Bartłomiej Krysiak]

Zza okien krat 
Wylękniony spogląda wzrok 
Jakby szarość bezwstydnie kradł 
Jesiennym, przemokłym mgłom 

 

Zza okien krat 
Wygląda myśl samotnych chwil 
Z pustelni gdzieś bieży na zwiad 
Czy sprawę ma zdać jeszcze dziś? 

 

Zza okien krat 
Wciąż serce wśród nocy się rwie 
Pragnie wzbić się do chmur w pierwszy rejs 
Tam, do krajów dalekich od łez 

 

Nagle ręce zapłoną przy pracy, przy znoju 
Bez wytchnienia podnosząc z popiołów snów twierdzę 
Snów błyszczących wśród ciemni - owoc odwiecznych bojów 
Z nim - z jestestwem - o wierność dawnej wiosny przysiędze 

 

Z objęcia krat 
(Pomyślicie - to kłamstwo, to blef) 
Wnet skazaniec się wyrwał - i zbiegł 
Topiąc w rwących potokach krwi smęt 

 

Dekady trosk pognały w czerń
Zbieg chłonie znów niebiański zdrój 
Gra mu bez przerw słowiczy chór 
Symfonię przyszłych, jasnych lat 

[staszeko]

Zza krat wolność to skarb największy, ale gdy już się wyjdzie za kraty nie wiadomo co z wolnością zrobić i znowu się wraca... za kraty. Dla niektórych życie to pułapka bez wyjścia.

[Bartłomiej Krysiak]

@Kapistrat Niewiadomski Bywa i tak. Ja jednak jestem orędownikiem wolności, bo w końcu jaki sens ma przeżycie całego swojego istnienia będąc wciąż za kratami, nawet tymi metaforycznymi? 

Na marginesie - jestem zaszczycony Twoim komentarzem. Bardzo mi się podobają Twoje opowiadania, publikowane niegdyś na tej stronie - czekam więc na więcej :)

 

[Anna_Sendor]

@Bartłomiej Krysiak bardzo ciekawie rozpisane, liryczne momenty. Całość jednak jeszcze bym przemyślała i deczko „odchudziła” ze słów.