Historia edycji

Wytężam oko, drżysz pod jego naporem O, zaklinam byś wiedziała i czuła Jak w myślach z natężonym uporem Cień mój, Twoje drżące ciało przytula   Choć widzę to w myślach – nie czuję Ciebie Braku też, jakby mgła całunem otuliła Byłem, jestem i nie poznam więcej siebie Choćbyś wspomnieniem mój cień przytuliła   A ogromy cierpień, które w sercu noszę Są jak w letni dzień – zimowy poranek I dlatego muszę, i we łzach przeproszę Pomimo innych i próżnych zachcianek   Niedobrze mi, w tych głębinach tajemnych Gdy cisza słów, która wokół rozbrzmiewa Szuka mnie niczym błyskawica słupów przyziemnych I przez stratę Ciebie wewnątrz do bólu rozgrzewa   I nie mogę pojąć tych zależności pomiędzy Tobą – mną, niebem – ziemią, nie potrafię Uchwycić, zerwać wspomnień, wiedzy Zanim kwitnieniem słów w Ciebie nie trafię

@jjzielezinski A z tym zauważaniem to jest różnie. Czasem szczęście jest tak malutkie, że nieraz trzeba bardzo długo szukać żeby je znaleźć;-) Dziękuję raz jeszcze

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@aniat. Jedna sekwencja z dwoma "-ciałami" i jednym NIE.                  Filmowy syntetyczny opis dramatu .

@Aks padawanie ;) końcówka ratuje, ostatnie dwie mini strofy wg mnie najciekawsze, tam chyba nawiązanie do piosenki "Syn okiennika" jest? (bardzo dobrej zresztą!) no i finał - ostatni dwuwers, smaczek! Pomyśl czy warto silić się na rymy? Trzeba się poodbijać od ściany do ściany, aby znaleźć swoją trajektorię ;)

@violetta No tak, wszyscy mówią że mają tego prawdziwego.