Duszy wędrówka

[Werka1987]

Gdzieś w nieba sercu, na stropie świata 
Do nikąd zmierzam... 
Z podmuchem wiatru i w słońca żarze
Skraj duszy zwiedzam...
Otwieram bramy, przemierzam szlaki 
Innym nieznane. 
Maluję tęczę i hologramy 
Na nieba ścianie. 
Czas lewituje, a ja w bezruchu 
W otchłani tonę... 
Łza w oku błyszczy, wiatr w uszach trzeszczy 
Blask świata chłonę... 
Mchu miękka połać ze mnie wyrasta 
Z ziemią się spajam... 
Choć w gruzie brodzę, to ziemi smakiem 
Zmysły upajam... 
Z marzeń wierzchołków spijam pejzaże 
W rozkoszy szczycie. 
Rozrzucam resztki stęchłego żalu 
W szczerym zachwycie!
Kojący powiew jak balsam gładzi 
Losu odciski. 
Choć jestem niczym w świata wymiarze 
Dziś jestem wszystkim! 
Gdzieś w nieba sercu, na stropie świata 
Uwalniam duszę 
Idę swobodnie, dziś wszystko mogę, 
A nic nie muszę...

 

1 maja 2022

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Gość]

@Werka1987 ładny, rozbudowany wiersz. Mnie się bardzo podoba. 

[Dared]

Bardzo ładnie pisane

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się - 

                                           Pozdr.

[Nata_Kruk]

Bardzo, ale to bardzo... WDZIĘCZNE.. pisanie.

Pozdrawiam.

[Werka1987]

@Bronisław dziękuję @Nata_Kruk dziękuję @Waldemar_Talar_Talar dziękuję @Bronisław dziękuję 

 

Natchnienie przyszło późno w nocy po całym dniu chodzenia po malowniczych górach. Jestem wdzięczna, że mam okazję odkrywać piękno natury wokół. Kiedyś tego nie widziałam :) 

[Werka1987]

@Albina oczywiście, że warte zastanowienia, ale to my kreujemy swoją rzeczywistość i to na czym się skupiamy ją tworzy. Gdybyśmy wszyscy mieli opierać się na tym co złe i przygnębiające, to świat byłby przerażający. Zawsze było i będzie zło. Czasami, chociaż w poezji, warto ukazać dobro i wdzięczność.

Namaste :)