PTAK OGNISTY

[Wielebor]

Ptak wzbił się w górę,

Ku słońcu samemu, ku najwyższemu,

By złapać odeń nieco ognia,

Niby skrzydlaty Prometeusz.

 

Kapłanki tworzą krąg świetlisty

Wokół centralnej koryfei,

Biegają wkoło niej i tylko jej służą,

Niby świetliste nimfy-nereidy.

 

Ona na podwyższeniu staje,

A one wokół na swych kolanach,

Splecione ramionami, padają na twarze,

Gdy wtem się starzec pojawia.

 

Dzierży on kostur zgoła magiczny,

Który, gdy uderzył nim w ziemię,

Zaraz spod ziemi źródło wytrysło,

A skały się wnet rozstąpiły.

 

Kapłanki poczęły drżeć i wibrować,

Zaś on, spod ołtarza dobywszy czaszki,

Wnet ją na plecach kobiety postawił,

Po czym wzniósł ramiona ku niebu.

 

I zatrzęsła się ziemia – rozdrżało się niebo,

Grom jasny przeleciał ponad głowami,

Zerwał się wicher, silny i gorący,

Ptaki wrzasnęły ludzkimi głosami.

 

I spadła ulewa kwaśnego deszczu,

Ten deszcz to trucizna, ten deszcz jest śmiertelny,

Nie oprze się mu nikt i nic, co żywe,

Wszystko skona w męczarniach piekielnych.

 

                                                       Warszawa, 23.04.2022

Edytowane 24 Kwietnia 2022 przez michal1975-a (wyświetl historię edycji)

[A-typowa-b]

@michal1975-a apokaliptycznie. Pozdrawiam.

[Wielebor]

@A-typowa-b @A-typowa-bdzięki, taki był zamysł tego wiersza. 

 

[A-typowa-b]

@michal1975-a  to być może jeden z nielicznych razy, kiedy udało mi się trafić z zamysł autora. Pozdrawiam serdecznie.

[violetta]

Zaczynało się tak obiecująco, słodko, a taki jeden starzec zepsuł wszystko:)

[Wielebor]

@violetta To znaczy? :) aaa ok, już kumam o co chodzi:)

Edytowane 24 Kwietnia 2022 przez michal1975-a (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@michal1975-amoże takie dyskusje przeniesiemy przy wspólnej kawce?:)

[Wielebor]

@violetta Pewnie że tak, zgadzam się:)