Opowieść ducha

[Arsis]

Opowiadał mi o ciszy… ― o pustce ― ze smutnym wzrokiem utkwionym w istocie

Wszechrzeczy…

 

… o przebywaniu, gdzieś poza granicą neonu…

 

Przenikał przeze mnie bez trudu,

omiatając moje skronie nikłym powiewem…

 

… omiatając pieczołowicie,

jakby zadumą

rozpostartą na nowo…

 

Opowiadał o ukrytym słońcu

i obłokach

w niedostępnym niebie…

 

… prawie ― nie podnosząc oczu…

 

I nie musiał patrzeć przed siebie, by wszystko odgadnąć…

 

… był ogromnym

zbiorowiskiem

poznania

― niczym drgające światło…

 

… jak nagły prześwit w szepczącym drzewie, bądź jak cień tego drzewa przerastający mnie pod wieczór…

 

Szedłem z nim?

 

Naprzeciw

niemu?

 

… nie wiem…

 

Ale wiem, że rozpościerał się…

 

… rozpraszał się… ―  z a n i k a ł…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2014-06-13)

 

 

 

[Somalija]

@Arsis Dawny ten wiersz...

[Arsis]

@Somalija cześć, aga...

[Somalija]

@Arsis Hej

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Arsis]

@Somalija nie wiem czy ci się spodoba, ale masz...

 

 

 

 

[Arsis]

@Gosława cześć, renia...

[Somalija]

@Arsis Hahaha, początek straszny, ale słucham

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Arsis]

@Somalija straszny? to już zawsze coś...

[Somalija]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale tylko początek

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

, przecież słucham pilnie

[Arsis]

@Somalija cześć, aga, bóstwo jak zwykle, kreacja wyborna...