Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Historia znów zachichotała
Historia koło zatoczyła
Stworzyła nowego zbrodniarza
Regentów świata zaskoczyła

 

I nie wiem ile w tym przypadku
A ile planów i projektów
Zgody Turańskiej z Bizancjum
Dla całej Europy upadku


Jak Polska w trzydziestym dziewiątym
Na obojętność wystawiona
W krwawej pożodze w krzyku dzieci
Чудова Україна kona
 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Rolek (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Widzimy jednak niszczenie Ukrainy i osłabianie Rosji, która stała się synonimem zła i na własne życzenie stacza się gospodarczo i politycznie do trzeciego świata, a ci panowie na zdjęciu są całkowicie skompromitowani. Polska jest po stronie beneficjentów ostatnich wydarzeń. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem, o jakiej zagładzie po II wojnie światowej, z której wyszliśmy wprawdzie strasznie poranieni, ale wyszliśmy.  Zagłada by była, gdyby nie atak Hitlera 22.06.'41. bo celem obu okupantów była zagłada Polaków. Ukraina jest atakowana z jednej strony i broni się dzielnie, więc wyjdzie także poraniona, ale zjednoczona i jednak po jasnej stronie. Tego jej życzę.

Opublikowano (edytowane)

@Marek.zak1

Już piszę  jaką zagładę naszego narodu mam na myśli. Ogółem 6 milionów ofiar w tym 3 miliony. Polaków pochodzenia żydowskiego. To tylko sama wojna. Elity uniwersyteckie i ogólnie pojęte elity wymordowane bądź wywiezione na Sybir albo gdzieś do diabła.

Po wojnie na ruskich bagnetach przyszli następni oprawcy. I dalej mordowali polskie elity, które jeszcze pozostały. A potomkowie i spadkobiercy oprawców dalej są obecni w życiu politycznym i publicznym. My nie jesteśmy tylko poranieni, my jako Polacy już nigdy nie będziemy tacy sami. 

Edytowane przez Rolek (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Albina Dzięki Albino.  Masz rację. Nie dowiemy się. Najbardziej jednak mnie boli, że schemat jest taki sam. Zbrodniarzom pozwala się na zbrodnie, myśląc, że to ich zadowoli i się zatrzymają. A historia pokazuje, że to nie prawda.

@[email protected] Tak, rozbiory się dokonały bo społeczeństwo było uśpione.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @tetu fajny wiersz i grafika.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Marek.zak1    Niezłe! Właśnie skończyłam "Rok zmian" M. Gorzka  i tam był taki Albert, co miał 15 dmuchanych lalek, ale nie pompował ich helem , tylko  robił z nimi inne rzeczy. :))  Albert był psychopatą, mam nadzieję, że Krzysztof to tylko taki niegroźny dziwak. :)
    • Wszystko zaczęło się od progu łazienki, Gdy w mojej wannie, pośród ciepłej piany, Ujrzałem Ciebie — nagą i senną, Zjawę radosną, choć bezimienną. Zbladłem, lecz serce wyrwało się z klatki, Bo sny me dotąd bywały tak rzadkie. Wyszłaś z tej wody, lśniąc kroplami, Z anielskimi na plecach skrzydłami.   Ja, łajdak wierny męskiej naturze, Zrzuciłem ciuchy w miłosnej wichurze. Chciałem Cię porwać, dotknąć Twej magii, Lecz nagle w Tobie zdarzyło się więcej.   Druga para skrzydeł wzbiła się w górę — Anioł Śmierci? Czy sny mam ponure? Lecz Ty podeszłaś, skrzydła mi dałaś, Wspólnym lotem oknem zawładnęłaś.   Skok w nieznane, w błękitu przestrzenie, Pod nami zniknęło twarde podziemie. To był lot w niebie, miłość uskrzydlona, Ty oszołomiona, ja w Twoich ramionach. Muskając obłoki, wilgotne jak szept snu, Skrzydła cięły powietrzne potoki. W amoku rozkoszy, w tej boskiej zabawie, Rwąc pióra, tonęliśmy w ekstazie. Pióro po piórze — aż nastała pustka, Zamilkły jęki, zadrżały ustka. Gdy ostatni puch uniósł się w górę, Runęliśmy z hukiem przez czarną chmurę. Lecz zamiast na trawę, wpadliśmy z mozołem Wprost w czarną smołę, pod piekła kościołem. W tym kretowisku, brudni i lepcy, Wypełźliśmy z kadzi, choć strach nas krzepił. Na twardym kamieniu, ze smakiem goryczy, Gdy mrok nas ogarnął i diabeł zaryczał, Ty szepnęłaś czule: „Mój miły, mój złoty, Mam jeszcze na małe harce ochotę”.   I gdy tak staliśmy w piekielnym pyle, Ciesząc się każdą tą grzeszną chwilą, Nagle głos żony przeciął te mroki: „Wstawaj, pij wodę z ogórków, na kaca!”.   Otwieram oczy — świat wiruje wściekle, A było tak bosko, choć skończyło w piekle. Zamiast anielic — żona z miednicą, Zamiast skrzydeł — kołdra pod potylicą. Próżno na plecach szukać mi puchu, Został tylko kwas i burczenie w brzuchu. Wczoraj skrzydła, lot i niebo w pakiecie, Dziś — negocjacje z podłogą w toalecie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...