Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Swojsko pachnie macierzanka

żona znowu ma kochanka

jednak nie wiem w imię czego

mąż ma także, ma swojego.

 

Kochankowie całą parą

on porzucił swoją starą

i przedzierzgnął się on w geja

bo wstąpiła weń nadzieja.

 

Kiedy spotka się z tym onym

wnet się stanie zespolonym

nie na stałe lecz czasowo

wyjdzie z tego to i owo.

 

Żona wzorem Ewy z raju

stojąc nago przy ruczaju

uwidacznia swoje wdzięki

bez stanika i sukienki

 

Zaś kochanek obok mlaska

i popuszcza z dziurek paska

a gdy będą rozebrani

to on na niej, na nim pani.

 

Każde z was niech przymknie oczy

i swą wizją ich otoczy

potem jawnie lub w sekrecie

zda relację, mnie poecie.

Opublikowano (edytowane)

Znam osobiście kilka takich przypadków. Małżeństwo powstało w wyniku fundamentalnego oszustwa - świadomego ukrycia swoich preferencji i doprowadziło praktycznie zawsze do dramatu teoretycznie bliskiej drugiej osoby.  W Polsce kilkaset tysięcy gejów żyje małżeństwie, przy początkowej, a nierzadko wieloletniej nieświadomości współmałżonka. Statystyk małżeństw z lesbijkami nie widziałem.  Jest wiele w necie artykułów w temacie typu: "byłam żoną geja", niemniej jednak zapoznanie się bezpośrednie odkrywa bezmiar dramatu drugiej osoby, a przypadków takich kilkaset tysięcy.

Nie jestem przekonany czy można z takich spraw żartować, ale sztuce nie powinno się niczego narzucać. Pozdrawiam 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a potem zgasło światło w ciszy świecy siedzieliśmy w jedynym jasnym oknie   w końcu nastała ciemność westchnęła i zasnęła   żółty pies ujada z powagą po drugiej stronie księżyca jest kilka ciekawskich osób   wiosna drukuje się w 3D replay zielony pies szczeka ale z honorem  
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...