Zgłoś

A to mało! Goła mota

Arnike, tp: azotu ta masa sama tu, to z apteki INRA.  

Ile dam? Ursus, rum Adeli

Człowiek… dziwną jest istotą  Niby chciwą, niby srogą Ale piękną,,, tajemniczą Niszczy wszystko dookoła… by na nowo stworzyć własne Niby duszę spopieloną czarną smołą zabarwioną Iskra kryje się gdzieś w głębi… Piękno, sztuka i tworzenia chęci Lecz pragnienie wciąż pomnika wnet przysłania dobra piękno I zostaje pusta postać aureolą obtoczona

@Poet Ka   wiem do kogo piszę więc zaryzykuję.     ten wiersz można czytać przewrotnie,  nie jako portret osobli wości, lecz jako zapis pewnego rodzaju kleski  bardzo współczesnej choć ubranej w niepozorną figurę "wujka” bo tu właściwie nic nie wydarza się bez pośrednictwa.   nawet natura ( owady) jest łapana, zatrzymywana, klasyfikowana.   nawet wiara potrzebuje darwina, żeby się uprawomocnić.   świat nie jest przezywany  jest   przetwarzany ! najmocniej widać to w sferze uczuc.   obecność takich figur jak Hepburn i Tracy czy później grease nie buduje klimatu nostalgii, tylko ujawnia prwien  mechanizm   emocje istnieją tu jako cytaty.   bohater nie kocha bo on rozpoznaje milosć w gotowych scenariuszach.   dlatego Meg Ryan nie jest obiektem pragnienia, lecz lustrem, w którym odbija się coś już kiedyś posiadanego. i w tym sensie ostatni wers jest niemal okrutny     podobieństwo do żony nie domyka uczucia, tylko je unieważnia.   pokazuje, że nawet najbardziej intymne doświadczenie zostało wtórnie zapośredniczone . to wiersz o człowieku, który utracił bezpośredni kontakt z rzeczywistoscią i odtwarza ją z fragmentów cudzych narracji.   dlatego "spłonięcie po śmierci” można czytać nie jako   paradoks, lecz jako jedyny moment intensywnosci  bo dopiero poza realnym życiem znika opór świata i wszystko moze wydarzać się w czystej, wewnętrznej projekcji !!!      i co autorka wiersza teraz ze mną zrobi?