Człowiek z pogranicza

[Gekon]

W środku pokrzywionej drżącej struktury serca ostrość bólu wychodzi
Nie można być. Tak pali ogień samotności z której krwawa nicość
Nie ma mnie nigdzie .
Poorane ręce bezsensownego sięgania po ludzi
Na linie gdzieś w powietrzu huśtam bezustannie plugawe myśli,
ironiczną przyjemność która coraz mniej skutecznie kamufluje łzy furii.
Wchodzą cienie uwielbienia dla wyimaginowego obrazu tego przecież,, człowieka’’
Dla mnie w żadnym wypadku.
Ten anioł zaraz może oczywiście okazać się zwierzęciem, diabłem,
śmiesznym pionkiem na platformie szyderczego życia-tu wchodzi cień bardzo groźny –nienawiść.
Zamieszanie skrajności –szczyt i dolina -tak skacze ten umysł.
Słowa niepomyślane ,bez żadnej przyczyny ,myśli za szybkie ,destrukcja za parę minut zagłaskiwanie ,wczuwanie się w szczęście, by za chwile twoje to wszystko co masz pod skórą chciało wyjść ,rozdzielić się, uciec ,rozproszyć pod sufitami-pudła-domu, w którego obrębie błądzi się labiryntami ścian.
Gwoździe w głowie ,szpilki w ciele ,,myśli –odruchy’’ miażdżą ciało.
I nie wie się nic –dlaczego, po co i kiedy to się skończy i przyjdzie to ciepłe światło
znów na moment, wyciagniesz ręce ,by zakuła je miłość w naczyniu zapomnień-pożądania.
A następny szał ,znów wpełznie nieproszony trzeba będzie go wyrzucić.
I czeka się: na znów, a oczekiwanie to straszne –aż w labiryncie pokrętnych ścieżek w głowie iskra świadomości dziejącego się wczoraj jutra i dziś trafi na tą z utkaną z kamieni własnej krwi.

[Jay Jay Kapuściński]

podoba mi się, tylko napisz kiedyś coś dłuższego albo dalszą część tego :)

pozdr.