Ważką

[Anna Romanek]

na rzęsach przemieniona w srebro
liście pod filarami nieba
okrągleją
gładzone ciszą
w balecie lekkości powietrza
pląsy muzy dźwięków
wtapianie wnętrza

czas zamiera
w przestrzeń przekształcony
wołanie próżni dotyka płomieniem
biorę prysznic gwiezdny
świadomości niedobrzmieniem

ważka świergot ptaków biel
chwila- jedwab

[Anna Romanek]

Tylko dziś-proszę o wybaczenie, że wiersz w komentarzu (z okazji świąt) Pytanie końcowe-retoryczne, oczywiście

sarna w cętki
broni się przed kiczem
odstaje od reszty

na kontynencie
przez świat przeklętym

przepikowana nadzieją
na dobry wiersz
uporem godnym osła

z okiem szyderczym
a łagodnym
szuka pocieszenia
będzie?

Pozdrawiam wszystkich świątecznie, Ania.

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo mi się podoba oprócz 'ciszą ciszy', może edytuj to bo jakoś maślano wyszło :))
pozdrawiam Cię serdecznie i wesołych Świąt życzę :)

[Piorunek]

Oprócz jedwabiu podoba mi się wszystko (ale tym- spowodaowanym przez jedwabisto-aksamitne reklamy- nie powinna się pani przejmować)