Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Idąc ścieżka rozpaczy....

Sara Zarańska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sara Zarańska

Sara Zarańska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Idąc ścieżka rozpaczy
Rozmyślając nad cierpieniem
Czując tylko ból.
Modliłam się do boga o ciebie
Zjawiłeś się, lecz nie dla mnie
A chciałam ciebie tak bardzo
Teraz nie będę już czekać
Pójdę do ciebie
Już jestem przy drzwiach
A w ręku trzymam nóż
Zabije ciebie, zabije siebie
Teraz na wieki będziemy razem.

Luthien_Alcarin

Luthien_Alcarin

Opublikowano
Opublikowano

a) podmiot liryczny cierpi:wspołczujemy...ale własciwie mimo "ciężkich" słów tej rozpaczy nie widze

b) owy "bóg" chyba wiele nie zdziałą bo wydaje sie mie cmałe znaczenie dla podmiotu lirycznego skoro nie zasłużył na duza litere

c)za dużo dosłowności , to ez czujesz wiersz, piszesz emocjami nie oznacza ze bedzie on dobry: ten jest za wtórny i za wiele w nim jest podane na tacy, czytelnik (naogół) to bystra i inteligetna bestia, i nawet jesli czegos mu nie powiesz, sam się domyśli i owo "domyślanie się" pobudzi jego zmysły i z pewnościa wpłynie pozytywnie na odbior utworu. Pisz albo ciekawie, albo bardzo lirycznie: wywołując u czytelnika dreszczyk:)

d)końcówka: jak dla mnie zbyt dramatyczna: brakuje pointy, czegos co bym zapamietałą:)

Pisz pisz pisz, nie wiem czy moje wskazówki się na cokolwiek przydadzą;wkońcu masz tutaj doczynienia tylko z moim subiektywizmem ...

Trzymaj się cieplutko:)
Agata

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • orkan11
      Gdy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...