Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

THE SAADIST KISS POCAŁUNEK SAADISTYCZNY

 

Another poem from the poetic cycle "Persian Tunes" by Sergei Yesenin. Recited by a fan and connoisseur of the Russian poetry, a literature teacher Artyom Pir-Budagyan. Jeszcze jeden wiersz z cykIu "Piersidskije Motiwy" Siergieja Jesienina "Na podstawie Poezji Perskiej" przez Sergiusza Jesienina. Czyta ormiański fan i znawca poezji rosyjskiej, nauczyciel literatury Artiom Pir-Budagian

 

This is Yesenin's another poem from his poetic cycle "Persian Tunes" written in Armenia and dedicated to his platonic love Shagane Talyan

To jest jeszcze jeden poemat Jesienina z jego "pierskiego cyklu" poetyckiego napisany w Armenii i poświęcony jego platonicznej miłości  Szagane Taljan.

 

You`ve enlightened me that Saadi [ˈsɑːdi] *
Only kissed the girls on breasts.
For God's sake, wait little, darling,
Till I learn and do my best.

 

Ty skazała, szto Saadi
[sa ˈɑːdi] *
Cełował lisz tolko w grud'.
Podożdi ty, Boga radi,
Obuciuś kogda-nibud'!

 

Powiedziałaś, że Sadi
Zawsze całował  tylko w biust.
Poczekaj na litość boską!
Pewnego dnia też się nauczę!

 

The Koran, as you've engligtened,
Made it clear, "Eye for eye!"
Never heard of that commandment
A Ryazan-born simple guy.

 

Ty skazała, szto w Koranie
Goworica miesć wragu.
Nu, a ja wied' iz Riazani,
Znać tiech strociek nie mogu.

 

Powiedziałaś, że w Koranie
Jest mówione  "Zemsta na wrogu".
Ale jestem tylko z Riazani
I nie mogę wiedzieć  tych linii.

 

Don`t sing, "Past the Euphrates
Roses rival the Earth`s belles!"
If I`d ever been much moneyed,
I would`ve made the different chants.

 

Ty propieła: 'Za Jefratom
Rozy łućsze smiertnych diew.
Jesli był by ja bogatym,
To drugoj słożił napiew.

 

Śpiewałaś: "Nad Eufratem
Róże są lepsze niż śmiertelne dziewice".
Gdybym był bogaty
Układałbym inną pieśń.

 

I would`ve cut those very Roses,
Since I wish I always had
Only one belle in the wide world,
My sweet darling Shagane.

 

Ja b poriezał rozy eti,
Wied' odna otrada mnie,
Sztoby nie było na swietie
Lućshshe miłoj Szagane.

 

Pociąłbym te Róże,
Bo jest tylko jedna nagroda dla mnie,
Żeby nie było na świecie [nikogo] lepsze,
Niż kochana Szagane.

 

Torment not me with the cov'nants,
I put veto on the bans.
Being a natural born poet
I kiss like a poet, yes!

 

I nie muć mienia zawietom,
U mienyia zawietow niet.
Kół rodiłsia ja poetom,
To cełujuś kak poet.

 

I nie dręcz mnie przymierzem,
Dla mnie nie ma przymierza.
Jeżeli urodziłem się poetą,
Całuję jak poeta.

<1924>

 

*But in Persian stressed is the last syllable. W języku perskim akcentowana jest ostatnia sylaba.

 

 

 

Edytowane przez Andrew Alexandre Owie (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Parkowy poeta”   Usiadł na ławce pośród starych kniei, gdzie park w zieleni szeptem koił świat. Z kieszeni wyjął notes pełen nadziei, by schwytać słowa, które niesie wiatr.   I wtedy usłyszał cichy, dziwny ton, jak gdyby ktoś mu czytał świeży wiersz. Nie było nikogo — tylko liści plon, co szeptem splatał niewidzialną pieśń.   Spojrzał wokół siebie w każdą stronę, lecz pustka tylko trwała pośród drzew. Czyżby gałęzie były ożywione? Czy las przemawiał? Czyż to jego śpiew?   Na tej ławce siadał przecież tyle lat, a dzisiaj park przemówił pierwszy raz, jakby otworzył jakiś tajny świat, skrywany cierpliwie po dzisiejszy czas.   Wyjął zielony notes, ołówek w dłoń i wsłuchał się w milczenie leśnych dróg. Natchnienie miękko spłynęło niczym toń, jak dar, który nagle zesłał mu Bóg.   Lecz znów usłyszał niewyraźny szept, rozglądał się daremnie poprzez gęsty cień, jakby ktoś obok cicho składał rym, a park odpowiadał jemu w liści dążeń.   — To zwidy chyba... albo leśny czar? — Chochliki stroją sobie ze mnie żarty? Zapytał ciszę, zapatrzony w lasu jar, lecz echo wróciło w swój notes otwarty.   Gdy wszystko ucichło, westchnął cicho sam: „To tylko wyobraźni cichy głos.” I wzrok uniósł ku niebu ponad las, gdzie obłok niósł poezji lekki los.   Wtem przyszła myśl jak jasny letni brzask, a ołówek zatańczył w jego dłoni. „Szła ścieżką dziewczyna, piękna niczym blask, którą poranek w złotych barwach chronił.   Mówiła wierszem, jakby każdy krok był nutą zapisaną w leśnym śnie. Deszcz ozdabiał jej włosy, zakręcając lok, a słońce wplotło tęczę w jej jasny dzień.   Szła coraz wolniej poprzez mokry szlak, gdzie błoto więziło zmęczone nogi. Już nie płynęła lekko niczym ptak, lecz brnęła cicho przez leśne bezdrogi.”   Nagle poeta ocknął się ze snu, uśmiech rozjaśnił zamyśloną twarz. — Już wiem, kto szeptał tutaj pośród drzew... — To wena ci przyszła, właśnie ją masz.   Choć dzisiaj rymy były ciężkie jak kamień, a wers nie zawsze trafiał prosto w cel, to zabrał z parku przesłanie natchnień, by w domu stworzyć poetyczną biel.   Leszek Piotr Laskowski
    • @karenkaDziękuję 
    • @andrew Dziękuję za zaproszenie. :) Bardzo mi miło, że mój wiersz doczekał się własnej odpowiedzi. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • Baba Jaga (zaprasza Wasilków) w miłych chłopców zmieniała osiłków. Złe maniery im z głów wybijała bez słów. Do dziś trudno mi siedzieć na tyłku.  
    • @karenka ... które jak wtedy...   nie potrzebowało marzeń  cieszyło się codziennością piękniejszą od nie jednego snu  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...