scenka użytkowa

[beta_b]

Przecież widzisz: biegnę!
nie zatrzymuj mnie.
Nie zarażaj lękiem,
bo nie tego chcę.
Tak, podcinasz skrzydła
i z pomysłów drwisz.
Przecież widzisz: biegnę,
możesz biec i ty!

 

Pamiętam, że był on, miłość i żona
(tak, chyba... była, ale czy skończona?)
On przy stole sztućce poprawiał a

ona nuciła za stołem, za cicho
coś.
 

Nie żyj moim życiem,
nie zabieraj tchu!
świat jest niespodzianką,
dużo miejsca tu.
Ja Cię nie odpycham
tylko proszę by,
więcej miejsca było
uchylone drzwi.

Tak oboje zwiędli nad kawałkiem ciasta,
była miłość była i już chyba zgasła.
Niezgrabna piosenka z czajnika paruje,
kawa już wystygła, zamazane
sny.

 

Edytowane 20 Stycznia 2022 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

@Gosława tak Reniu, o tym też jest ta piosenka. 

[beta_b]

to jest jednak nieudolna piosenka, jak nieudana relacja

[Marek.zak1]

Związek to trudna konkurencja, bo musi być ta przestrzeń, kontrolowany egoizm, jak napisała G. niezaniedbywanie się, ale też czasami niedoceniana wydajność ekonomiczna, bez której nawet małe konflikty zamieniają się we wzajemne wyrzuty i pretensje. Czasami to wszystko jest ale miłość gaśnie w podmuchach codzienności. Ot życie. 

A ta scenka fajnie napisana. Pozdrawiam z naszego dzisiaj białego Międzylesia. W lesie jasno jak w dzień:). 

Edytowane 20 Stycznia 2022 przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[jan_komułzykant]

To zaproszenie do biegu jest naprawdę piękne ale i ostrzegawcze. Jest goryczą i skargą,

 

ale i wyrzutem sumienia dla owego ‘hamulcowego’. Jeśli rzeczywiście drwił i podcinał skrzydła,

 

a może tylko zapomniał o ‘drzwiach'.

 

Smutno u Ciebie Beatko, ale wiersz naprawdę zacny.

 

Serdecznie pozdrawiam.

[8fun]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Jeśli bycie razem, przynosi nie tylko radość. To rozłąka, zapewne robi to samo, na swój własny sposób.  Analogicznie, rozłąka byłaby tęsknotą nie do zniesienia, gdyby bycie razem było jednym wielkim szczęściem. Pozdrawiam :)

 

 

 

 

 

Edytowane 20 Stycznia 2022 przez 8fun (wyświetl historię edycji)

[Krzysic4 czarno bialym]

Jak napisał Janko dużo goryczy chociaż smacznie ugotowane jak zresztą zawsze. 

 

Ściskam 

[beta_b]

@Marek.zak1 "miłość gaśnie w podmuchach codzienności" - ładne, ale czy nie może być jej częścią?

@jan_komułzykant postanowiłam, w ramach ćwiczeń nad fobią społeczną, wziąć udział w slamie. Podchodzę jak do dzika. Kibicuj, pliss, żebym na drzewo nie uciekła.

@M do KDzieki za wsparcie.  

 

Edytowane 22 Stycznia 2022 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

@Michał_78 dzięki Michał, nie wiem co lepsze. ;) 

@8fun Ciąg logiczny, dobre!

Zastanawiam się, kiedy kocha się kogoś mocniej niż siebie samego. Można kochać równie mocno, ale kiedy mocniej i dlaczego?

To zaburzenie ego i mechanizmy obronne (strach, korzyści itp.)

 

(Może dziecko... ale nie partnera; staje wówczas w pozycji rodzica)

Ot, takie dywaganki. Dzięki za obecność, bb

[8fun]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A ja byłem przekonany, że zawsze, kiedy się kocha, to kocha się "mocniej niż siebie samego".

 

 

 

[beta_b]

@8fun Na tym się nie znam, ew. sprawdzam czym jest zdrowa, zrównoważona miłość. A co w temacie inni? 

[jan_komułzykant]

Myślę, że w slamie, to chyba wszyscy bierzemy udział, niestety drzewo, o którym mówisz

 

już zajęte jest od dłuższego czasu. Przecież wiesz, że kibicuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Na pytanie

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mam zdanie (stety, czy nie) podobne jak @8fun ale do tego czasem potrzebna jest i droga

 

i niejedne „drzwi”.

 

:)

[beta_b]

@jan_komułzykant Byłam, pierwszy raz; na slamie uwaga skupia się na ekspresji autora, jego charyzmie. Nie na treści tekstu, przekazie, umykają szczegóły itp. W tym zakresie tekst pisany i choćby poezja org są lepsze, bo zawężają pole odbioru. W zasadzie wyszłam z myślą, że jeszcze raz podejdę ale już się przygotuję inaczej. Teksty Węgrzyna nie zwalają mnie z nóg, na orgu są lepsi, ty jesteś mistrzem. Ale on umie się pokazać. 

Wyszłam też z myślą - po co. Czemu mają służyć wiersze w oderwaniu od intymności lektury. Robi się z tego tylko show. 

Edytowane 23 Stycznia 2022 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Krzysic4 czarno bialym]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przeciez wiesz że

Zawsze możesz liczyć  :) 

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Być może o to właśnie chodzi? Przyznam, że mnie jeszcze się nie zdarzyło uczestniczyć w czymś takim,

 

oczywiście poza wirtualnym slamem, takim jak tutaj na poezja.org. Głównie z braku czasu, ale i dlatego,

 

że odbieram to właśnie jako spotkanie towarzyskie, niż rzeczywistą poetyczną ‘orgię’ ;)

 

Oczywiście czasem kusi, żeby poznać osobiście publikujących tu Autorów, ale mnie jakoś zniechęca

 

dukanie własnych potworów, przy tym jeszcze utrzymanie odpowiedniej powagi podczas artykulacji

 

tych poważniejszych. Poza tym całkowicie się z Tobą zgadzam co do subiektywnych odczuć,

 

o których piszesz na takim spotkaniu, ale nie zniechęcam. Każdemu co innego w duszy gra. :)

 

Pozdrawiam.

 

[Marek.zak1]

@jan_komułzykant Znajomy bardzo dobry aktor w kawiarni przeczytał na głos na spontanie jeden z moich tekstów. Szczerze, byłem po całości zachwycony,  a ze mną przypadkowa grupa słuchaczy.  2 wnioski 1. Interpretacja może wynieść wysoko przeciętny nawet tekst, 2. recytator - amator nigdy nie osiągnie tego, co zawodowiec. 

Wiem - banał. 

[jan_komułzykant]

@Marek.zak1 Wiadomo, miło jest posłuchać czegoś własnego w znamienitym wykonaniu – szczerze gratuluję.

 

Ale nie każdy urodził się z umiejętnościami i dykcją Krzysztofa Kolbergera. :)

 

A widziałem już takie odczyty Autorskie w Internecie – też z naszej zielonej polanki

 

- lepiej zostawię to bez komentarza.

 

Wszystko też może zależeć od tego, czy utwór jest humorystyczny, czy o poważniejszej tematyce,

 

bo jak wiadomo publiczność też ma znaczenie. Reakcje wtedy też są zupełnie inne.

[Marek.zak1]

@jan_komułzykant Dokładnie, ale mnie poraziło, ze dobry aktor, czytający tekst po raz pierwszy zrobił to o lata świetlne lepiej, niż ja po setnym czytaniu. 

[Annuszka]

Bardzo ekspresyjnie... wiersz wzbudził we mnie wiele refleksji. Tak często inni chcieliby żeby żyć pod ich dyktando, toksycznie podcinają skrzydła; a miłość czasem gaśnie, wtedy może lepiej byłoby odejść, a jednak wielu zostaje.