Ballada o jabłoni

[Gość Franek K]

Rosła w sadzie stara jabłoń

wiekiem pomarszczona

chyliła się aż do ziemi

zmęczoną koroną.

 

Odwiedzał ją stary człowiek

i siadywał pod nią

gładził korę popękaną

swoją starczą dłonią.

 

On posadził ją przed laty

kiedy był młodzieńcem,

za spotkaną miłość życia

losowi w podzięce.

 

Odwdzięczała mu się za to

podlewana uczuciami,

obdarzając wiosną kwieciem,

latem owocami.

 

Była świadkiem jak ślubował

w jej obliczu miłość,

lecz połówki drugiej jabłka

dawno już nie było.

 

Do innego poszła sadu,

gdy czas się wypełnił,

zostawiając ich oboje

w rozpaczy na ziemi.

 

Od tej pory stara jabłoń

i samotny człowiek,

poszukując w kimś oparcia

znaleźli je w sobie.

 

On przychodził do niej co dzień

swą samotność dzielić,

łatwiej bowiem jest z kimś wspólnie,

nie tracić nadziei.

 

Podnosili się na duchu

wzajemnej mądrości,

Myśląc o tym cóż jest warte.

życie bez miłości.

 

On był dla niej jak podpora,

ona dlań ostoją,

uczyli się, by wyroki

przyjmować z pokorą.

 

Tak się karmiąc obopólnie

wątłymi siłami,

razem życia się trzymali

swymi korzeniami.

 

A gdy kiedyś pewnej wiosny

zabrakło staruszka,

nie zakwitła więcej jabłoń

i z tęsknoty uschła.

 

 

 

Edytowane 4 Stycznia 2022 przez Franek K (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

@dot.

 

O tak. Cudne słowa

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Marek.zak1]

Cudnie Ci to wyszło, chociaż smutasy to tylko czasami, żeby się nie dołować. Zobacz, jak by było:

trzymali się razem życia - razem życia się trzymali

samotność swą dzielić, - swa samotność dzielić

 

Pozdrawiam.. M

 

 

[Jacek_Suchowicz]

stara jabłoń stary człowiek

i samotność wspólna

to nie mieści mi się w głowie

co na to Mniszkówna

 

zapłakała z żalu Stefcia

ordynat się wzruszył

ale jabłoń nie odeszła

poznała wir uciech

 

sad ogarnął młody człowiek

pełen rzutkich myśli

ponawoził ściął cokolwiek

zrobił nowy lifting

 

jabłoń znów jak panna młoda

obsypana kwieciem

w pełnej krasie jej uroda

drugiej nie znajdziecie

 

wartko płynie przy niej życie

w każdy weekend  piknik

tu miłości nie są skryte

poczęli się liczni

 

więc autorze nie uśmiercaj

smutnych samotności

bo los płata figle nie raz

miast smutku radości

:)

pozdrawiam

Edytowane 6 Stycznia 2022 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

@Jacek_Suchowicz

 

Jak zwykle w (zgryźliwej) formie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Marek.zak1

 

Masz rację, tylko od czasu do czasu.

Dzięki za muzyczną czujność

Edytowane 4 Stycznia 2022 przez Franek K (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

wiesz nie wiem co o tym myśleć - brak jakiejkolwiek zgryźliwości jeśli już to przekora i zabawa rymem 

[Gość Franek K]

@Jacek_Suchowicz

 

Jak nie ma, to nie ma. A szkoda

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Wszystkiego dobrego w NR.

@Bazyli

 

Alleluja .

Dzięki

[A-typowa-b]

@Franek K  przyznam że mi się podoba. Szczególnie ta wierna jabłoń :)

[Andrzej_Wojnowski]

@Franek K

 

Przeczytałem z przyjemnością.

[Gość Franek K]

@A-typowa-b

 

Dzięki. Czasem mnie zbiera na takie rzewne opowieści. A dodatkowo okazało się, że w Ałma-Acie (z kazachskiego - ojciec jabłek), gdzie miałem okazję bywać swego czasu, gniewny lud nareszcie zaczął strącać jabłka ze złotej jabłoni oligarchów.

@Andrzej_Wojnowski

 

Dzięki Andrzeju. Wyszła ciekawa jabłonkowa koincydencja.

 

Pozdrawiam.

[A-typowa-b]

@Franek K Oj, to ja bardziej romantycznie odebrałam wiersz. Masz jednak rację, jabłka tam lecą na potęgę, i to nie tylko złote.

[Gość Franek K]

@A-typowa-b

 

Dobrze odebrałaś.

Reszta to taka koincydencja. Tak samo jak pojawienie się w tym samym mniej więcej czasie wiersza @Andrzej_Wojnowski o jabłoni.