Piętnaście po szóstej

[ewan_mcteagle]

piętnaście po szóstej
główna ulica - wygląda tak podrzędnie
jedyna kawiarenka - zamknięta na amen
w bladożółtej poświacie
opadają na chodnik białe punkciki
prześwietlone przez reflektory samochodów
snujących się z wolna
już nikomu się nie spieszy
tylko latarnia czasem zabrzęczy
i zgaśnie
śnieg zaskrzypi z bólu pod butami
gdy ludzie zapatrzeni w ten cudny świat
wpadają na siebie z zamkniętymi oczyma
- para wymienia się numerami - telefoniczne obietnice
na skrawkach papieru
zostaną zapomniane jak przyszłoroczny śnieg
kolejna nowa miłość nie zdąży się zestarzeć
lecz teraz jest piętnaście po szóstej
dziesięć minut zimy

[51fu]

Zna się tę poświatę. Z moich okien bladopomarańczowa, ale na głównej ulicy rzeczywiście trochę inna. I tylko w naszym mieście tak skrzypi śnieg, prawda?. Jest 13.40: nadal wszystko wygląda podrzędnie. A i tak tu zostaję.

Dobrze się czyta i zamyśla. Pozdrawiam // 51

[Michał Ziemiak]

Zaokienny, wyraźny i zmuszający do myśelnia wiersz... Cichy hymn z pozoru bezsensownego gapienia się w okno... PLUS ode mnie ;-)
POZDRAWIAM!

[Jego Alter Ego]

no wszystko pięknie:)
co do treści, wspaniały klimat, umiejętnie budowany,pochłonął mnie!
forma?hm..
wyrzuciłabym tylko "lecz" z przedostatniego wersu
przecież film można normalnie nakręcić! mniam:)
pozdrawiam