Zapiski prywatnego kierowcy Lothara B.

[Michał1975]

Dzisiaj musiałem zawieźć swego szefa

Wprost do siedziby gestapo na Szucha,

Miał tam spotkanie z ważną personą,

Po czym zawsze był w złym stanie ducha.

 

Bywało, że miałem wręcz ochotę

Walnąć go w pysk, ot tak, po ludzku,

Ale przypominałem sobie o konsekwencjach

I tylko burczałem po cichutku.

 

Dyżury miałem we wtorki i czwartki,

W godzinach siódma – piętnasta,

W zamian otrzymywałem darmowe kartki,

Na zakup żywności (aczkolwiek na ćwiartki).

 

Aha, no i jeszcze trochę bilonu,

Tak, żeby starczyło mi do pierwszego,

Zakupy robiłem na Kercelaku,

Do domu przynosząc zakupione warzywa.

 

I, raz do roku, olbrzymia radość,

Podwyżka w czerwcu plus bon żywnościowy,

Żyć nie umierać – o... jedną markę,

(Bo tak się nazywa pieniądz obiegowy).

 

Ech, jak mnie ręka nieraz świerzbiała,

By dać mu w mordę i skopać nabiał,

Lecz pozbawiłbym się możliwości zapłaty,

A w inny sposób nie umiem zarabiać.

 

Musiałem zacisnąć zęby, nie widząc

Żadnego wyjścia z tej kwadratury koła,

Musiałem nadal szoferzyć, nie wiedząc,

Kiedy się skończy ta męka zgoła.

 

Warszawa, 30 XI 2021

 

Edytowane 13 Grudnia 2021 przez Michał1975 (wyświetl historię edycji)

[A-typowa-b]

@Michał1975 z współczuciem dla szofera :).

[Michał1975]

@A-typowa-b no niestety, wiersz obrazuje ni mniej ni więcej tylko losy mojego Dziadka, którego nigdy nie poznałem :)

Edytowane 2 Grudnia 2021 przez Michał1975 (wyświetl historię edycji)