Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przychodzimy za późno, przechodząc obok tego drzewa z wyrytym imieniem na korze…

 

Obok drzewa pamięci w szumiącym lesie, w pochyleniu, w rozpaczy ciszy…

 

Nad nami ocean nieba,

płynące wolno obłoki…

… słońce uwięzione w gałęziach…

 

Byliśmy tu i tam, i gdzie indziej, przechodząc z przeszłości w przyszłość,

przekraczając  teraźniejszość bladą smugą światła…

… i przechodząc raz jeszcze, schodząc w kręgi zapomnienia, rozmyci, pełni cienia…

 

Byliśmy – i to chyba wystarczy za wszystko, byliśmy tak, jak tylko można być w szaleństwie miłości…

 

Jakaś muzyka daleka

przechodzi teraz

przez szkło tęczowe…

… i drżenia kropel po niedawnym deszczu…

 

Wszystko pachnie

apteczną wonią

zwilgotniałych ziół…

… nienasycone nami łąki…

 

Pamiętasz?

 

To okrucieństwo czasu oddala nas od siebie…

Jakby to była ciemna, rwąca woda, co wszystko pochłania…

 

Milczysz…

 

Razem milczymy…

 

Obcy

już

sobie,

 

dalecy…

 

… a wokół las szumi złowrogi…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2021-11-15)

 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @bronmus45 rozumiem, że kolega funkcjonariuszem reżimowy jest. Nie przeczę mojej nieudolności, proszę o litościwe wykazanie wszystkich moich przewinień względem reżimu. Już teraz składam solenną samokrytykę.
    • @wiedźma dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Koniec wielkiego sporu naukowców i „fantastów”. Gdy człowiek umiera, przestaje żyć mózg. Ale kreuje „wyobrażenia”, które odczuwamy w nieskończoność.   Byt przyszły nie jest i jest zarazem.
    • @karenka dziękuję za piękne odczytanie. Jest inspirowany prozą życia i bardzo trafnie odczytaną pokorą, ciszą  :) Cieszę się, że tak to odbierasz.  Pozdrawiam z uśmiechem;)  
    • @hollow man Dla mnie " niebieski"  to kolor przede wszystkim nieba ( mój ulubiony

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ).  To też kolor Boga, prawdy, wieczności. W emocjach ( w szerokim pojęciu)  kojarzy się kojarzy się tęsknotą, prawdą, może też z dystansem.  O czym to jest ?  Mamy tu " moje kochanie ". Z jednej strony może to być o tym, że sam podmiot takie uczucia chce opisać bądź o drugiej osobie jako o kimś, kto jest kochany. Może to daleka interpretacja, ale nawiązując to do samego koloru pokuszę się myśl, że jest to wiersz o miłości, która jest daleko, ta osoba jest daleko ( odczytując jako dystans w kontekscie koloru niebieskiego). Mimo tego to uczucie jest " proste jak modlitwa ", można powiedzieć, że w najprostszym odczytaniu, bez analizowania. Nie ma tu żadnej oceny, bez warunków.  Ostatnie wersy " gdy zapomninam o sobie "  czytam jako " trybik" do odczytu całości. Miłość staje się prosta kiedy jej się nie analizuje,  kiedy nie patrzy się tylko na siebie. Tak jakby Pl napisał - im mniej siebie, tym kochasz bardziej. Dzięki, wywołał poruszenie. Pozdrawiam 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...