Eremita

[Malkal]

Las pełen drzew gęstych i droga przez las
Przy drodze, w drzew gąszczu, drewnem chata obita
W fotelu bujanym, bujanym przez czas
W spokoju pozornym śpi eremita

Ręka drżąca i serce zatknięte za pas
Jęk starczy, wąs gęsty, włos świeci barwą płową
I miecz złamany, złamany przez czas
Wisi w spokoju nad jego głową

Nie śmiech, nie radość, nie wiara w nas
Zgwałcone wpół spełnione marzenie
Rozum przepity, przepity przez czas
Nie uniesie się znów nad ziemię

[Freney]

Wiersz sylabotoniczny lubi sie z rowna liczba sylab. Jestem sklonny uwierzyc, ze rozkolysanie jest zamierzone, ale musialbym uslyszec jakies tlumaczenie; inaczej wyglada to na nieuzasadnione niedociagniecie.

Ten eremita troszeczke z kontekstu wyrwany. Miecz i eremita, chata i eremita? tlumaczenie poprosze, bo nie chwytam (prosba zupelnie serio).

[Malkal]

Hmmm, tłumaczenie. Otóż, nie jest to eremita w dosłownym znaczeniu tego słowa. Raczej człowiek opuszczony przez innych, który dogorywa w samotności. Ten miecz miał, w moim zamierzeniu, symbolizować to, że ten człowiek niegdyś walczył, ale przegrał.
Mam nadzieję, że takie tłumaczenie wystarczy.
Pozdrawiam.