... niedokończony przed strachem

[always born]

... jak się może w przyszłości okazać – nie wszystko można zachować w części pierwotnej , nawet siebie.
Mając lat na tyle dużo żeby sadzić ze wiemy co lubimy a czego nie, z czym się utożsamiamy a co odsuwamy od swoich ideałów i w końcu co będzie nas przez życie prowadzić a na widok czego skręcimy idąc w przeciwnym kierunku – wydaje nam się że nic się nie zmieni na tyle by nagle zacząć być rośliną.
I to nie w sensie stricte fizycznym , co w sytuacji o której mowa mogłoby być bardziej korzystne, a w sensie duchowo intelektualnym. Przerażające jest samo zauważenie zmian. Z minuty na minutę. Kiedy już nie mamy w głowie nic naszego tylko zamazane wspomnienie o tym , zaczynamy odczuwać strach. Nie przed tym ze tego już nie ma ale przed tym kto lub co nam to zabrało.

[Barbara_Pięta]

No, zawiedziona jestem :-(. Świetnie zapowiadający się tekst. Miałam nadzieję na jakąś dłuższą lekturę. Będzie ciąg dalszy?? Pozdrawiam/B

[Barbara_Pięta]

Temat trafił do mojej duszy jak strzał w sam środek tarczy. A ostatnie zdanie, heh miodzio poprostu. Czekam na rozwinięcie tematu :-)))

[always born]

... bedzie dlaczy ciag ... nie teraz jednak jeszcze... nie gotowa i nie pewna czy rzeczywistosć ludzka inna... czy moje zycie podpowie koniec . mam nadzieje że fikcja
pozdrawiam
ps. jestem od niedawna , wkońcu znalazłam w tym elektronicznym skupisku cos dla siebie
dzieki