niezamieszkana metropolia

[Koziorowska]

zbyt pośpiesznie zawierzając się

rzeźbionym w krysztale pustyniom

nie rozumiejąc czego szukać

po drugiej stronie kurtyny

 

wskrzesić cię

na przekór sceneriom

od których tu się teraz roi

dźwignąć z pokory jaka się narzuca

 

nie potrafię umrzeć wbrew

uroczystym zażaleniom że strach

mieszka także w kubku gorącego mleka

w pękniętej strunie skrzypiec

w metropolii w której nikt już

nie mieszka

 

wierzę że damy radę

bez oficjalnych skrupułów

bez zakalca który może zdarzyć się każdemu

że wraz z czwartym koniem

apokalipsy uniezależnimy się

od ciała

 

porzucimy piedestał i znajdziemy

tę smutną zapałkę która da ogień

zziębniętym pytaniom

 

wiekuistość osiądzie śniegiem

na epilogu

wymyślonej pośpiesznie skale

którą porasta zielony naskórek

mgły za jaką nie ma już

ani słowa

[Gość Natalka16]

@Koziorowska Przyznam, że z każdym Twoim wierszem mam bardziej pozytywny odbiór. Każdy ma swój styl, podoba mi się ten wiersz. Pozdrawiam ciepło :)

[Koziorowska]

@Natalka16 Dziękuję, bardzo mnie to cieszy. :) Pozdrawiam serdecznie, miłego tygodnia. :)

[P.S.]

@Koziorowska Ciekawy nastrój. Ogólnie wiersz bardzo fajny. Pozdrawiam.