O pani z góry

[Łukasz]

W jesienne wieczory grywała w kawiarniach,

Chopina i Satie, wśród cichych zachwytów,

tak zręcznie władała duszami klawiszy...

Niczym bogowie z podań czy mitów

 

Wśród obrazów Cortesa, Blancharda i Blondeau,

siadała, by wkrótce odpłynąć z dźwiękami,

płynęła po nutach niczym armada

która dryfuje między falami.

 

A później wracała po cichu i skrycie

do swej kamiennicy - mieszkała nade mną -

i znów zasiadała do swych melodii,

by zagrać tej nocy choć jeszcze jedną.

 

Mijały miesiące, mijały tak lata,

u góry z sąsiadem - nokturnem i walcem,

tak szybko, że ciężko zrozumieć mi kiedy

nokturny i walce te stały się starcem.

 

Kochała jesień - na jesień odeszła;

by zagrać preludium śmierci aniołom,

swą uwerturę tak pełną życia,

że nawet Kostucha chyliła swe czoło.

 

Z odejściem mistrzyni zamarły też dźwięki -

w bezruchu zasnęła orkiestra klawiszy,

i drzemią do dzisiaj (choć to już wiosna),

przykryte płaszczem kurzu i ciszy.