nowoczesna katedra

[Koziorowska]

zmarnowane pięciolinie sklepień

w nowoczesnej katedrze

są tym czego wymaga

boska służba

 

jest we mnie coś z waty cukrowej

z katakumb którym blisko

do cudzej jesieni

 

prześcieradła wierne nam

w tutejszej chwili

poduszki jak słowa pod potylice

cudotwórców

 

chciałeś podarować mi

ósmą barwę tęczy ale czarno-biały świat

wyparł się

odetchnął z ulgą

 

kosztowna cisza dokucza rzetelnie

jak odruchowy krzyk

nagrobek obarczony moim nazwiskiem

Edytowane 15 Października 2021 przez Koziorowska (wyświetl historię edycji)

[Somalija]

@Koziorowska Twoja poezja jest dla mnie trudna, czytam ją i jej eklektyzm mnie pokonuje. Dzisiaj wiersz jest łatwiejszy albo nauczyłam się rozumieć Twoje środki wyrazu. Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - nagrobek obarczony moim nazwiskiem -  super - 

              masz dar przekonywania -                                                                                                                                                 Pozdr. serdecznie.

[Nata_Kruk]

Somalija ma trochę racji... łatwo nie jest wgryźć się w Twoje treści.

"Nowoczesna katedra", tzn. pozbawiona wiernych (?) ... ten wers mi to "mówi" -
 "kosztowna cisza dokucza rzetelnie"... "jak odruchowy krzyk"... Intrygujący ostatni wers.
Ogólnie, mocne pisanie, dwie pierwsze może nie do końca 'łapię', dalej już czytelniej...
Może źle trafiam, jeśli - to sorry. A nowoczesność... fakt, umie przydusić, a nawet zabić.
Pozdrawiam.