Jestem Chory Na Bycie

[P.S.]

Godzinami błąkam się po mieście, niczym liść

Posuwany wiatrem na chodniku, tam gdzie serce mnie zawieje;

Jestem chory na bycie.

"Oby ktoś mnie zaczepił, okradł, kości złamał."

Znów czuje się jak ten Stach... 

 

Jak cię spotkam, najlepiej będzie jak pobije,

Może i mnie zabije?

Skonam szczęśliwy, jakby widząc własne dziecko.

I nawet bym nie wierzgał. 

 

Lecz w szkole, koło ludzi, myśli biorą wolne.

W głowie jest cisza, w sercu sielanka (zazwyczaj).

Tylko ręce się palą, ale do roboty.

Jak mordował, tak teraz jej widok ukoi. 

 

Gdy jestem z moją babcią, 

Robię jakby Mozart grał — w duszy harmonia brzmi. 

Ból mogę z serca zrzucić i wten rozbrzmiewa Grieg.

Jest dla mnie, jak egejski Syn dla Kretyńczyków.

 

Głównie pocieszy, lecz i zasmuci czy wnerwi.

Chyba bardziej miłuje mnie niż ja siebie sam,

A już na pewno bardziej niż własną osobę.

...To wten czym sobie zasłużyłem, gdy tak cierpię?