kto sieje nie ma szans na pogodne niebo

[tetu]

zawsze lubiłeś przewrotność
w wierszach z krwi i kości
kopałeś dołki

 

wpadłeś po

 

wiatr 
ogień 
uszy — 
drugie dno

 

a burza była nieubłagalna
rozrywała powietrze 
na wszystkie słowa spadł dreszcz 

 

pieść

 

surową prawdę 
poczucie winy
układy rymowane i wróżby

 

niespełnione zamienią się w siniaki
bez formy jak bez języka

 

ucz się przełykać 
pokutować 
zaprzeczać

 

błyskom wymykającym się spod twardej stalówki

[tetu]

@Gosława bardzo ci dziękuję za tak miłe słowa. Cieszę się że czytasz i to nie raz i coś dla siebie znajdujesz;)  Pozdrawiam.

 

@Michał_78 Tobie również dziękuję, że tak to widzisz. Serdeczności.

 

@Dag wiedzieć, że było się/jest czyjąś inspiracją to najlepsza nagroda. Bardzo Ci dziękuję za te słowa i cieszę się, że zaglądasz, czytasz i że wspomniałaś Pawła, którego naprawdę tutaj brakuje. Nie wszystkim podobał się jego sposób na poezję, jego obiektywizm i bezpośredniość, ale to był ktoś kto nie udawał, kto od początku do końca był sobą. Dziękują raz jeszcze Dag. Miłej niedzieli. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - zostawiam uśmiech - 

                                                        Pozdr. serdecznie.

[A-typowa-b]

Dobrze się czytało, naprawdę dobrze. Pozdrawiam serdecznie :)

[Nata_Kruk]

I co tu napisać, chyba tylko to, że bardzo mi się podoba. To kompletny wiersz.

Pozdrawiam.

[tetu]

Kolejnym gościom dziękuję za ślad pod wierszem. Pozdrawiam.