Wszyscy biegniemy po omacku

[julia2537]

 

Wszyscy biegniemy po omacku.

Tylko ty zdawałaś się wiedzieć co robisz,

 

gdy zadzwoniłaś do mnie pijana o 5 nad ranem.

 

Nawet, gdy potykałaś się o własne nogi- nie bałem się o ciebie.

Wiedziałaś jak żyć.

Mógłbym powierzyć ci ojczyznę, wiem, że rządziłabyś nią, jak należy.

 

Rozdawałaś swoją miłość i nie bałaś się.

Wydawać by się mogło, że żyjesz już któryś raz.

Wszystko to, czego my zaznawaliśmy po raz pierwszy ty smakowałaś z wielką ekscytacją, jakbyś wiedziała co cię czeka.

Bez odrobiny strachu i niepewności.

 

Dłońmi smukłymi gestykulowałaś w wyjątkowy, obcy mi sposób, jakbyś znała inne słowa niż ja.

Ba, inne niż wszyscy ludzie na tym świecie!

 

Przerażałaś mnie, bo z tej małej torebki wyciągałaś parasolkę, gdy padało i chusteczki, gdy płakałem.

Bałem się, że znasz przyszłość i

wywróżyłaś nam burzliwy związek, milion rozstań i kłótni;

że wiesz, że któreś z nas skończy ze złamanym sercem.

 

Byłem zwykłym, szarym człowiekiem, a ty nie bałaś się mnie kochać.

Dlatego ja bałem się kochać ciebie.

[GrumpyElf]

@julia2537 Dużo prawdy jest w tym wierszu;  niestety niektórym ciężko uwierzyć, że można ich kochać.