O próżności

[izabela799]

W pewnej stacji

W telewizji

Szukali dziewczyn

Do pracy na wizji

 

Rozpoczęto eliminacje

Gdyż wybrać chciano pannę

Co promować będzie

Właśnie tę stację

 

Więc kandydatki się zjawiły

Ten casting przejść postanowiły

Każda chce komisję zaczarować

Konkurentki wyeliminować

 

Pierwsza weszła Amelka

Wdzięki miała jak modelka

Codziennie przed lustrem stoi

Krytyki wcale się nie boi

 

Lecz gdy ją spytano

Gdzie Sahara leży

Powiedziała że w Ameryce

Nikt jej raczej nie uwierzył

 

Kolejna była ruda Jolka

Piegami nakrapiana

Wszyscy słyszeli jednak dobrze

Jak koleżanki obmawiała

 

Wiele jeszcze

Tych dziewczyn było

Co talentami różnymi

Ująć jurorów chciały

Za bardzo się jednak

Nie postarały

 

Jedna piękna

Druga mądra

Trzecia ładnie śpiewa

Czwarta zaś gra na pianinie

Każda coś innego umie

 

Na koniec przyszła Monika

Co trochę się spóźniła

Bo mamie pomagała

Gdy ta jej potrzebowała

 

I choć się nie spodziewała

Owy konkurs wygrała

Zachwycając szczerością

A nie zwykłą próżnością

 

Bo pięknym być można

Mieć talentów wiele

Lecz przy tym można

Sobą być

Nie poddając się próżności

A zwykłej ludzkiej życzliwości

[izabela799]

On ?

[A-typowa-b]

No fajne, trochę jak mój ulubiony Brzechwa, o nim pomyślałam kiedy przeczytałam Twój wiersz. Pozdrawiam 

 

[izabela799]

@Atypowa Pani Bardzo mi miło, nawet bym tak nie pomyślała, ale zaskoczenie przemiłe .

Bardzo dziękuję.

[izabela799]

@Marcin Karol Szymański Konstruktywny osąd i takie lubię,