Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Majestatyczne kolumny (obraz świata po zagładzie/zniknięciu ludzi z powierzchni Ziemi, widziany oczyma przybysza z odległego układu gwiezdnego)


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Te, niegdyś majestatyczne, kolumny

Dziś porasta bluszcz,

Wokół płożą się ruiny dawnego porządku -

Dziś to wnętrze puszcz.

 

Kiedyś (podobno) żyli na tym świecie ludzie,

To oni są konstruktorami tych ruin,

Obecnie rozpadających się resztek

Świetności dawnego systemu.

 

Atlantyda minionej cywilizacji,

Zatopiona w jantarze

Nowego porządku

Wszech rzeczy.

 

Warszawa, 8.09.2021

 

Edytowane przez Michał1975 (wyświetl historię edycji)
  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

@Michał1975 Pojmuję głębię zawartej w wierszu myśli, choć mam zastrzeżenia do niektórych użytych sformułowań :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bez wątpienia od tysiącleci żyli na Ziemi ludzie, nie ma więc podstaw do wątpliwości, czyli słowa "podobno", w tym kontekście.

Skoro mówimy o ruinach, czyli budynkach, a nie sztuce na przykład, to bardziej adekwatne byłoby użycie: budowniczymi, konstruktorami itp.

Jeśli mowa o ruinach (co wybrzmiało wyżej) , to zapewne nie o materii organicznej, a to ona ulega rozkładowi. Skoro ruiny są nie zamieszkałe, bo tak wynika z wiersza, to nie może być mowy o resztkach systemu, bo nie ma już tej społeczności. Są to ewidentnie pozostałości po ludziach, którzy te ruiny zamieszkiwali, a nie po systemie. Wiem o co Ci tutaj chodziło, ale jednak należałoby ująć rzecz inaczej.

Wybacz krytykę, ale moje serce archeologa jakoś nie mogło tego przeboleć. Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O, to koleżanka też archeolog? Jak fajnie, ja jestem też archeologiem co prawda tylko amatorem, ale lubię... Archeologia niemal mnie zabiła kiedyś (w dosłownym sensie) ale mimo wszystko przetrwała w moim serduszku :-)

Znaczy sercu, nie serduszku:-)

  • Michał1975 zmienił(a) tytuł na Majestatyczne kolumny (obraz świata po zagładzie/zniknięciu ludzi z powierzchni Ziemi, widziany oczyma przybysza z odległego układu gwiezdnego)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...