Zapłakane oczy dzieci - szanta czasów upadku

[Igor Osterberg aliceD]

Opowiem ci o czasach mroku

tak białym jak lodowce ponad chmurami

o upadku, tak kolorowym

jak podróż przez dżunglę

***

 

Twój port – tlący się gruz pomyłek i chęci

Nawet pomost kończy swój żywot

A tam ocean po horyzont, pełen pytań bez odpowiedzi

Pierwsza fala, śpiew syren, los otworzył drzwi przygodzie

Nie myślisz – jednak tylko jeden mógł iść po wodzie

 

Morza rumu, machasz nożem, czarna flaga

ta czaszka jest twoja

Nacierasz się białym pyłem, brudu nie zapudrujesz

Chmury dymu – tym oddychasz

małe kartoniki – jesteś ponad, tak piękne są te sztormy

...kamień u szyi

 

Ostatnia żyletka, bezludna wyspa, to koniec podróży

– zamiast oceanu pustynia

tak – to jest dno

z pirata zrobiło się zero – o nie, jesteś już dużo niżej

 

***

Zapłakane oczy dzieci tną bardziej niż ostrze

Nie będzie rzeki twojej krwi

Nadchodzi zaćmienie – ono daje drugą szansę

Karteczka na lustrze - „codziennie jeden krok do przodu”

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Gość]

Tu jest tyle niuansów, że na tę chwilę nie jestem jeszcze w stanie poskładać sobie ich w całość. Ale wrócę. Jedno wiem już teraz - smutek tego wiersza jest przeszywający.

[Igor Osterberg aliceD]

@error_erros ogolnie jestem do dyspozycji...