Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

boję się przeżyć tę jesień
jako straszydło w manowcach
szyte słomianym zapałem
niewydziobanym do końca

 

albo że na mnie opadną
bezgłośnie w ciemnej uliczce
i w locie gardło poderżną
półmartwi mordercy: liście

 

najbardziej boję się ciebie
gdy kopiąc ich suche stosy
westchnieniem grób mój zbezcześcisz
umrzeć nie zdołam - z rozkoszy

 

 

Opublikowano

Fajne jak zawsze ale bardziej poczułabym klimat gdyby było umieszczone chociażby pod koniec września :) to trochę jak z tekstem o Świętach Bożego Narodzenia, który niedawno przerabiałam z moimi uczniami na lekcjach angielskiego hehe atmosfera nie pasowała im zupełnie :) teraz już wiem co mieli na myśli hihi 

Opublikowano

@emwoo Za moim oknem już właściwie jesień - czy to mnie usprawiedliwia? ;D A tak serio - ja już jesień czuję całym sobą i nic na to nie poradzę!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W Polszy, na dzikim wschodzie. I wierz lub nie, ale mam tu jesień - deszcz, zimno, szaro, smutno, pięknie. A w sercu jesień mam przez okrągły rok, dlatego z mojej perspektywy jesienny wiersz to żaden falstart ;>

Opublikowano

Mam dwa wnioski na szybko: 1. muszę zrobić dla Ciebie kontr-playlistę; niestety wiem, że na nic to, i tak będziesz tarzał się w liściach jak Reksio 2. i bardzo dobrze, spodziewam się więcej pisania z melancholijnej otchłani. 

ps. pierwsze zerknięcie na tytuł i ujrzałam "Jesień pochwowa..." Już nic więcej nie mówię. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Będę ;]

 

Będzie ;]

 

Gdyby to nie był mój wiersz i przeglądałbym forum, prawdopodobnie sam bym tak odczytał, bo takie pomyłki zdarzają mi się nagminnie xD

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przybijam piąteczkę obiema rękami!

 

Czyli cel w pełni osiągnięty! Pięknie dziękuję ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten klimat to moja "pozycja wyjściowa", czasem tylko od niego odbiegam ;> Ogromnie się cieszę, że go poczułaś!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, Marek, Ty to potrafisz drugie dno znaleźć xD

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czy to uczucie jest dla Ciebie przykre?

"Wytrenowany smutek" - ciekawe sformułowanie, jednak moim zdaniem lepiej brzmiałoby: oswojony ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kurde, nie po to się tyle napracowałem nad dwunastoma wersami, żebyś mi teraz wszystko to zawarł w czterech słowach! xD Ech, cały wiersz poszedł w gwizdek... :P

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Są cisze” Są krótkie cisze i te długie cisze, w których nie słychać lęku niemej ciszy. Cisze przed burzami, w błysku, zygzakami, piorunami malowane, po niebie zapalane. Są cisze trudne, bardzo smutne i żmudne, wyczekiwania dźwięku, w strachu, w lęku, po ciemku. To cisze wojenne, wybuchowo zmienne, cisze w rozpaczy słuchania odgłosów bomb spadania. Są cisze zbiorowe, często honorowe, cisze samotne, pustką markotne, z morderczą serca cichością, we łzach za miłością, za tęsknotą we wspomnieniach, w odczuciach osamotnienia. Są cisze żałobne, wszystkie sobie podobne, wspominania bliskiego, w głębi siebie samego, zadumą przywołane, chwilą ciszy oddane. W cichej rozmowie duszy, która każde serce skruszy. Są cisze przemyślania, w spokoju rozważania, by na wiatr słów nie rzucać, błędne myśli ukrócać. Te łagodzące spory — to mądrości podpory. Po chwili analiz w ciszy więcej mądrych słów się słyszy. Leszek Piotr Laskowski
    • @Berenika97 Odbieram ten wiersz jako nawiązanie do mojej "Erozji", którą też zamieściłam na portalu. Dla mnie jest odpowiedzią na zadane pytanie : " Czy siebie tak postrzegamy? ". U mnie woda nie zeznaje. Nie ma świadka. U Ciebie podmiot liryczny ma świadomość i zeznaje. Jest człowiekiem, który już nawet nie jest skałą, tylko piaskiem.   Dziękuję za poruszenie. Uściski.
    • ,,Na wieki będę  sławił łaski Pana ,, Ps 89    wiem ...   gdyby wszytko  zależało ode mnie  byłbym królem  gwiazdą rocka sportu ...   jestem  z Twojej łaski Panie  raduję się życiem    chociaż nie zawsze  wierny prawdzie  pamiętam przykazania  wracam    ...kochaj bliźniego swego ...   staram się  nawet  gdy pogoda ducha  nie sprzyja    sławię Cię  jesteś światłem nie zabłądzę    Jezu ufam Tobie    6.2026 andrew  Niedziela, dzień Pański   
    • ~~ Buc z kibuca mnie zasmuca swoją pazernością. Przybył do nas - nieproszony - miał być tylko gościem ... Korzystając z naiwności wielu, zacnych Lechów - uzależnił ich od siebie fałszywym uśmiechem ... Swe spruchniałe zęby szczerzy - bajdurząc od rzeczy do wybranych wprzód słuchaczy - toteż nikt nie przeczy ... Mnie od lat jasny szlag trafia na brewerie owe - toteż wciąż powtarzam tekstem głębi serca, mowę ... ~~
    • Nie zapomnę, Twojego uśmiechu. Nie zapomnę, Twojego spojrzenia. Nie zapomnę, blasku w oczach Twoich. Nie zapomnę, bo nad wszystko nadal kocham Cię. Nie zapomnę, choć Ty nie kochasz mnie. Nie zapomnę, gdzie kolwiek będę, Ty w moim sercu będziesz. Choć nasze światy są sobie obce, i odległe, Twojego najmilszego sercu mojemu oblicza, nie zapomnę. Twojego imienia... nie zapomnę.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...