Jesień pochowa mnie żywcem
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Magdalena 800
Oboje macie rację, grypa żołądkowa
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 110 odpowiedzi
- 2 235 wyświetleń
-
- 48 odpowiedzi
- 1 038 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 1 052 wyświetleń
-
- 45 odpowiedzi
- 667 wyświetleń
-
- 43 odpowiedzi
- 848 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
40. Węzeł gordyjski (narrator: hypaspista) 1. Jedno cięcie. Tak łatwo rozdzielić to, co nas wiąże. 2. Ilu z nas chciało tak przeciąć swoje losy, a nie potrafiło. 3. Gdyby miłość, żal i pamięć też miały włókna. 4. Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre — na czas. 5. Nie szukał drogi — sam nią był. Zrozumiałem to później. 6. Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał. 7. Od tej chwili świat wydawał się prostszy. Na krótko. 8. Mówią, że węzeł wiązał los Azji. A kto zwiąże nas? cdn. -
Przez andrew · Opublikowano
@Berenika97 ... nie zatrzymuję się blisko dna nie warto czas zmienia nie tylko spojrzenie tęcza wzejdzie gdy uwierzymy ... że lód i woda ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
@bazyl_prostWyhamuj. @wiedźmaWiersz jest pamięcią, intymną rozmową, zapisem zalewających emocji - dobrze, że potrafisz o tym pisać, jakoś to z siebie wyrwać. To element przepracowywania żałoby. Z czasem pamięta się bez bólu. Czasem nie warto z nim walczyć, zagłuszać gestami, które nie przynoszą ulgi, ale pozwolić, aby płynął i się wyczerpywał samoistnie, wtedy wcześniej czy później to źródło się opróżni, zamknie. Ważne, aby znaleźć siłę, aby funkcjonować w rzeczywistości z tym cierpieniem w tle. Zacząć od najdrobniejszych kroków, aby się nie osunąć w znikanie. Życzę, abyś miała wokół siebie jak najwięcej wsparcia i dobrej, kojącej obecności ludzi, którzy otoczą Cię empatią i pomogą iść dalej. -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Ja jestem ciekawa, kto to może być. Kto jeszcze jest w stanie zauważyć człowieka w kimś, kto dogorywa w najgłębszym upadku. I myślę, że nie chodzi tu o śmierć fizyczną, ale o umieranie człowieczeństwa, które może uratować dobry gest. Tak sobie pomyślałam, że baba na miotle (czarownica - palona na stosie - czyli też znajdująca się poza nawiasem poukładanego społeczeństwa) może być jakąś współtowarzyszką niedoli. Która rozumie, jest obok, ma serce na dłoni, choć oczywiście nie wygląda to sielankowo, jak to w świecie bezdomnych. Ale to też są ludzie i zachodzą między nimi takie same interakcje. One nam się wydają już w jakiś sposób - ze względu na wykluczenie - niefunkcjonalne, irracjonalne. Ale są równoważne, jeśli chodzi o ich wagę i znaczenie, dla każdego człowieka. -
Przez Myszolak · Opublikowano
@Berenika97 Ja odczytałam wiersz dosyć dosłownie, jako powolne "przyzwyczajanie się" do bólu, a może raczej stopniowe popadanie w depresje. "znużenie było tylko przeciągiem" - rozpacz przestała zaskakiwać, przestała być stanem który przychodzi nagle i po jakimś czasie mija, stała się nieodłącznym elementem codzienności. "kres" jest dla mnie dosłowną myślą o śmierci. "słowo wreszcie zamarzło" - zamarznięcie słowa odczytuje jako smutek, który przestał być płynny i zmienny jak woda, a zaczął być stały i wręcz namacalny, bardzo rzeczywisty. "Zaczęło się od drobinki szronu na języku, która zamiast tajać, zaczęła narastać, powoli wypełniając sklepienie mowy." - przygnębienie zamiast być chwilowym stanem, dotyczącym np. jednej sfery życia, zaczęło ogarniać całą rzeczywistość. "jak przyjemnie znieczula podniebienie, jak odbiera smak wszystkim innym sprawom." - człowiek, co niby trochę paradoksalne, ale jednak bardzo prawdziwe, zaczyna odnajdywać komfort w ogarniającej go apatii. Przyglądasz się jej z bliska - nie jest już ostra, nie rani krawędzią. Matowieje, gęstnieje, - znużenie przestaje wydawać się wrogie, zaczyna być stanem, w którym człowiek odnajduje pewnego rodzaju równowagę i spokój. Myśl o końcu rozumiem dosłownie, jako myśl o śmierci, która przynosi ulgę. Psychologicznie bardzo spójny wiersz.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się