Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)
 
 
Ten dzień kiedy: 
sam ze sobą walczysz 
do samego końca 
nie przestajesz 
 
ale
 
wszystko co miałem zrobić zrobiłem
wszystko co miałem ogarnać ogarnąłem
nic nie muszę 
nie mam sił 
nie mam ochoty 
nic się nie chce
nic nie smakuje
ale może jednak 
obejrzę jakiś dobry film
ale nie chce się nawet włączyć telewizora
może przeczytam dobry wiersz
ale nie chce sie nawet siegnać po książkę
otworzyć laptopa
 
tym bardziej przecież nie będę się
brawurowo przemieszczał
z kąta w kąt 
ten rodzaj bojowej bezużyteczności
w jednym niewielkim pokoju 
nie ujdzie bezkarnie
nie nie podejmę się tego wysiłku
 
nie skończy się dobrze
przecenię swoje możliwości
czegoś sie zachce
niechcący włączę telewizor
sięgnę po książkę
otworzę laptopa
to stanowczo za dużo
uczepiłem się tej ostatniej szansy 
postanowiłem bezmyślnie 
gapić się w sufit zaryzykuję
położę się na łóżku z rękoma pod głową
 
w sumie sie opłaciło
nie poniosłem poważnych konsekwencji
jednak nie obeszło się bez drobnych strat
z kieszeni wypadły klucze
paczka papierosów
jakoś to przeżyję
sytuacja zatem z grubsza 
została opanowana
poczułem się bezpiecznie bezużyteczny
wydaje się w końcu pozbyłem się
wszystkich ambicji chęci na cokolwiek
kompletny koniec
niczego nie pragnę 
niczego nie oczekuję
tak jest dobrze
poddałem się
zarzuciłem kotwicę
 
delikatna bryza 
zakołysała moim statkiem
zamknąłem oczy
 
 
a może się kurwa coś przyśni
a może się kurwa coś przyśni,
 
Łódź, pierwszy dzień wiosny.
 

 

Edytowane przez dach (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Świetnie to opisałeś :) A brawurowe przemieszczanie się z kąta w kąt jest genialne :)

Każdy tworzący zna chyba stany przez Ciebie zobrazowane - ja znam :(. Pocieszeniem jest, że psychologowie twórczości nazywają te stany inkubacją, więc nic nie idzie na marne :)

Pozdrówka

Opublikowano

@Dag ostatnio jestem na biegu wstecznym. Tylko i wyłącznie. Robię bokami ale się tego nie wstydzę. Idę bokami do ludzi i nie udaję, jak tutaj większość grafomanów, niestety. Pzdr.

Opublikowano

@Dag Ja również Ciebie pozdrawiam. To bardzo słuszne, co napisałaś. To ja mam przyjemność czytać Twoje komentarze i nie tylko. Pokora charakteryzuje się tym, że człowiek nie ucieka od swoich słabości, a wręcz przeciwnie- robi z tego nawet pośmiewisko dla własnej osoby. Daje sobą poniewierać ale i też daje siebie. Jednj to rozszarpią, drudzy z równą pokorą przyjmą. Ech, pozdr. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • SZANTY:     Szkwał, łajba się kołysze Świst Neptuna w uszach słyszę Ster na lewo – kapitan krzyczy Majtek trzęsie się i ryczy   Szczury lądowe co z nami płyną Trzęsą się i wyją   W dali okręt i piraci Patrzę w twarze braci Ci drą się na te szczury Szable, i z krzykiem – do góry   Statkiem buja i kołyszę Przerażony wyję, dyszę   Huki armat, ogień płonie Statek buja, prawie tonie   Piraci w burtę już stukają I nasz statek napadają Dwie piratki – panny dwie Piękne jak we śnie   Dwie piękne, groźne i gotowe Obie złotogłowe Na statek nasz jak w szale A tu sztorm i dzikie fale Ach, Neptunie za cóż, cóż Zginąć z rąk tych pięknych róż   Pierwsza – legenda, i pies u boku Już gotowa jest do skoku Abordaż lada chwila Statek nasz ich okręt mija   Druga cicha lecz groźniejsza Nawet fala od niej mniejsza Zginąć cięciem ostrza jej To zaśpiewać hejże-hej   Już krew bucha i bucha Z rozdartego szablą brzucha   Dwie piękne, groźne i gotowe Obie złotogłowe Na statek nasz jak w szale A tu sztorm i dzikie fale Ach, Neptunie za cóż, cóż Zginąć z rąk tych pięknych róż   Litości wielkie fale Ach, litości dwie dziewczyny w szale Myśmy zwykli marynarze Jak z obrazka nasze twarze   Szczury lądowe bierzcie Wierzcie nam, ach, wierzcie My za morzem, my za wami Dość nam przygód ze sztormami Wy – piękne, mądre Darujcie – do tawerny i na flądrę   Dwie piękne, groźne i gotowe Obie złotogłowe Na statek nasz jak w szale A tu sztorm i dzikie fale Ach, Neptunie za cóż, cóż Zginąć z rąk tych pięknych róż Ach, Neptunie za cóż, cóż Zginąć z rąk tych pięknych róż
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Szukanie odpowiedzi gdzieś na zewnątrz, w wiośnie, która jest czasem przemian - czy na pewno już czas...   Rozchyliły się dzisiaj chmury, jak gdyby wiedziały, że to pora... ale czy to także twoja pogoda?
    • pytała się pani pewnego doktora czy lepiej dać z rana czy lepiej z wieczora ? z wieczora dobrze dać by się dobrze spało a z  rana poprawić  by się pamietało...   Astat. Wanad. German. galaktyka  zakrzywia czasoprzestrzeń jak wafelek w rurce z kremem czy kremowa rewolucja zwycięży ?   to dla ciebie.... ...towarzysz Lenin czuwał  bezsennie w Smolnym ażebyś  nie był głodny i żebyś  buty nosił !!! nech się święci 1 maja....  Gucio Tekla i i pszczółka Maja !
    • Gram na fortepianie  Dla was drogie panie!   Zanim poczujemy Ostatni podmuch    Wiatru na skórze   I zanim uderzy nas  Ta wielka fala ciepła    Gram na fortepianie  Dla was drogie panie! 
    • Aga, senne domeny Nemo denne - saga.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...